Het is ongeveer 16.30 uur als we de ingang van de Suriname rivier binnenlopen. Veel te laat in onze ogen om het opkomend tij mee te hebben die al om 13.00 uur is gestart. Maar we gaan het proberen hoever we kunnen komen tot het tij keert en we 2 knopen stroming tegen zullen hebben om dan het anker uit te gooien. We krijgen een regenbui over ons heen met flinke squall (= fikse regenbuien gepaard met zeer harde windstoten). Dit is de tweede squall sinds 24 uur, alleen was de eerste in het donker met de zeilen op en bleef het daarna uren regenen. Deze keer varen we op de motor en zijn alle zeilen binnen. Van de eerdere bui was alles nat; kuipkussens, zeilpakken tot aan mijn onderbroek aan toe. Met een dagelijkse luchtvochtigheid tussen de 89 en 100% en weinig wind heeft het spulletje ruim 3 dagen liggen te drogen, dit is dus het regenseizoen in Suriname! De eindbestemming is marina Waterland, op ongeveer 5 nm voorbij Domburg. Eerst passeren we Paramaribo en de Jules Wijdenboschbrug. De snelheid zit er nog steeds goed in en koersen in het donker naar Domburg, kort erna stoppen de boeien en de belichte boeien. Het is pikkedonker, windstil en horen nu alleen de geluiden van het omringende oerwoud. Ik navigeer op de voorpunt om te letten op drijvende boomstammen en andere objecten, Michel navigeert in de kuip. Dat gaat prima, de rivier wordt steeds dieper en als we de laatste bocht om zijn, zien we in de verte de lichten opdoemen van de marina. Bij nadering van de marina horen we op de speaker van de steiger “Aquamarijn, kanaal 16”. We hebben de marifoon al paraat op dit kanaal en ze hebben ons natuurlijk al lang gezien op de AIS. We geven aan dat we voor vannacht willen ankeren en morgenochtend bij daglicht aan de steiger willen aanmeren. Dit is geen probleem en ontvangen als laatste ankerinstructie dat het verval hier 3 meter bedraagt. Rond 21.10 uur gooien we het anker uit, maak ik een maaltijd en gaan daarna gelijk slapen.

De volgende ochtend slapen we uit en ontbijten we op het gemakje. Michel treft de voorbereidingen om aan te meren; zonnepanelen inklappen, landvasten klaarleggen, fenders vastmaken, marifoon op kanaal 16 en we worden op dat moment gelijk opgeroepen. Het advies om niet te lang te wachten met aanmeren in verband met het kerend tij en stroming. We lichten het anker op en varen onze box in. We krijgen genoeg hulp op de kant en worden door een groep Nederlandse zeilers hartelijk ontvangen. Het is een kleine marina met één steiger, met ca. 8 Nederlandse zeilboten maar de sfeer voelt aan als een Nederlands dorp. We organiseren veel dingen in gezamenlijkheid; piranha vissen op de rivier, BBQ, steigerborrels en vieren de kerstdagen, oud & nieuw samen.

Tussen kerst en oud & nieuw willen we een paar dagen de jungle in maar de telefoonnummers die van tevoren hebben gekregen om te reserveren voor accommodatie/excursie waren niet meer beschikbaar. Samen met Erik en Inge van de Jest X besluiten we op de bonnefooi heen te gaan. De routebeschrijving is simpel; rij naar het zuiden tot de weg ophoudt, vanaf dit dorp starten alle excursies de rivier op en de jungle in per boot. Als we die dag vertrekken zitten we na het uitrijden van de marina al vast in het onverharde modderpad en onderweg krijgen we een politiecontrole. Michel zit achter het stuur, doet het raam open en begroet de agent. “Waar gaat de reis naartoe?” Vraagt de agent in een traag Surinaams accent. “Naar het zuiden meneer, “ zegt Michel. Hij wilt precies weten waar maar weten de naam van het dorp niet en geven uitleg wat we willen gaan doen. “Dat is een hele onderneming.” Zegt de agent terug en hij wenst ons een goede reis. We vervolgen onze weg en na ruim 2,5 uur rijden houdt de weg inderdaad op en zijn we in het dorp Atjoni. Hier stopt dus ook het wegtransport en gaat alles verder per boot. We zien volbeladen busjes en auto’s met mensen, tassen, spullen tot aan het dak toe afgeladen op een imperiaal. En er ligt een rij met houten boten (= korjaals). De bootjongens stormen op de auto’s en busjes af om te regelen dat hun boot vol geladen kan worden en een deal te sluiten. Daarna wordt alles op het gemakje uitgeladen en verdeeld over de boten. We zien een matras voorbijkomen maar ook houten platen, balken,huisraad en bloempotten. Als wij uitstappen staat er ook een bootjongen naast onze auto en wilt weten waar we heen willen. Hij roept een ander mannetje erbij die snel gaat bellen, maken telefonisch een deal om in de jungle te overnachten, compleet met alle maaltijden. Nu nog een deal maken met de bootjongen om ons er heen te varen. We krijgen 2 opties; gelijk vertrekken met z’n vieren tegen het dure tarief of 1,5 a 2 uur wachten tot er meer mensen bijkomen voor een betere prijs. We kiezen voor het laatste, ploffen neer in de lokale bar waar de Surinaamse muziek uit de veel te grote boxen schelt. Intussen drinken we wat en hebben een prima uitzicht over het schouwspel van de bootjongens en de overladen busjes die aan komen rijden. Na onze boottocht over de rivier van ongeveer een uur komen we aan bij het eco resort waar we zullen verblijven en kunnen gelijk aanschuiven voor de lunch. Die dag gaan we relaxen aan de rivier en maken een jungletocht onder leiding van een gids. Hij vertelt aan het begin van de tour dat we mooie dingen gaan zien maar geen beesten zoals slangen, die kans was immer zo klein. Prima denk ik, met mijn slangenfobie loop ik met dit soort excursies bijna nooit voorop om het risico te vermijden en anders stamp ik wat harder op de grond met mijn voeten. De tocht is bijna ten einde en lopen de laatste bocht in voor we bij het resort zijn, gebeurd toch het onvermijdelijke, een slang op het wandelpad. Gelukkig heb ik hem niet gezien!

Deze oudjaarsochtend zitten we om 9.00 uur in de bus naar Paramaribo. Met 12 andere Nederlandse zeilers uit de marina hebben we een taxibusje gehuurd om oudjaar te vieren in de stad. Het feest is hier om 12.00 uur ´s middags i.p.v. middernacht. Het is ongeveer 1,5 uur rijden naar het centrum van Paramaribo maar men verwacht veel drukte en file en zijn daarom eerder vertrokken. Gelukkig viel alles mee en komen we ruim op tijd aan. Eerst met z´n allen koffie/thee drinken met een stuk Hollandse appeltaart. Daarna gaan we de straten van Paramaribo in. We stuiten gelijk bij de uitrolling van een 2 miljoen klapper en het geknal kan beginnen. Het advies om oordopjes mee te nemen, ben ik vergeten, tover een tissue uit mijn handtas om provisorisch oordoppen te maken en prop deze in mijn oren. Elke 20 tot 50 meter klinkt er muziek uit een speaker of podium en hop …….. daar gaat weer een miljoen klapper af. Langs de kant van de weg staan allerlei kraampjes om te eten en te drinken te kopen, hele families zijn uitgerukt en staan te dansen op straat. Jongeren komen aan met hun eigen koelboxen vol sterke drank en bier. En zo gaat het de hele middag door. We keren einde van de middag terug en zien dat veel mensen al behoorlijk aangeschoten zijn en dit ook nog met het zonnige en broeierige weer. Ik vraag me af ze middernacht bewust zullen meemaken. Die avond zitten we met dezelfde groep zeilers waar we overdag mee op pad zijn geweest op de steiger oudjaarsavond te vieren met zelfgemaakte oliebollen, hapjes en bubbels en luiden zo het nieuwe jaar in.

De straten van Paramaribo op oudjaarsdag rond de middag

Elk jaar is aan het strandje van de marina waar we verblijven de traditionele Unox nieuwjaarsduik. In badkleding en de Unoxmuts op rent iedereen het water in. Het gaat er op zijn Surinaams aan toe, compleet met een dweilband die ritmische muziek speelt en de mensen dansen en swingen met hun Surinaamse billen/lichamen in het water. Michel waagt zich ook voor een ice bucket challenge en daarna staat er voor iedereen een kop erwtensoep klaar. Suriname TV is ook aanwezig, met mijn
Unox muts op mijn kop ben ik in beeld op de Surinaamse TV.

Filmpje Nieuwjaarsduik

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.