In de vooravond van aankomst lopen we het havenkantoor van La Coruña binnen om ons te aan te melden. Voor ons is een man aan het wachten en staat nadrukkelijk te zuchten en met een papiertje te zwaaien. De jonge dame achter de balie; ik schat haar tussen de 25 en 30 jaar, petit, slank en fijne perfect liggende krullend haar zit te telefoneren. Als wij uiteindelijk aan de beurt zijn, neem ik het weer waar, verbaal en non-verbaal erg aanwezig, typische eigenschap van Mediterrane mensen. Ze doet alsof ze het druk en gestrest heeft of is dat, ik schat het laatste. We krijgen de papieren weer terug in onze handen, snel geeft ze een plattegrond van de stad en ik vraag waar de supermarkt en de bakker is. Met een korte uitleg en wat krabbels op de plattegrond verlaten we het havenkantoor.

De volgende ochtend hebben we het klokje rond geslapen, tenslotte waren onze slaapritmes door de overtocht een beetje ontregeld. Ik kijk vanuit het bed door het dakluik wat flink open staat en zie motregen en baal enorm. Vandaag had ik de was willen doen en alles op het dek laten drogen, maar dat kan ik wel vergeten. Een beetje van slag, want daar gaat mijn planning voor een gedeelte van de dag. Vervolgens kijk ik uit het raam en kom tot conclusie dat het geen motregen is maar mist. Goede mist, de stad, haven en de baai zitten pot dicht, ik kan de kade nog geen eens zien. Niet wetende dat dit een ritueel is wat zich de komende 3 dagen tijdens ons verblijf zich zal herhalen. Gelukkig trekt het einde van de ochtend/rond de middag open en komt de zon door. Snel de was verzamelen en wassen maar.

Ook een ding waar we erg aan moeten wennen is de siësta, niet de siësta op zich maar wel het feit dat alles zo tussen 13.00/14.00-16.30 uur gesloten is. Tijdens ons verblijf in La Coruña slapen we lekker uit en gaan als de wiedeweerga onze inkopen doen of dingen regelen. Michel gaat een paar keer naar de Volvo Penta dealer op zijn fiets, ik ga om boodschappen en een vergunning voor de Spaanse ria’s aanvragen. Ook wil ik voor die tijd nog naar de bibliotheek om te internetten. De WIFI in de haven is weer belabberd en Michel is de brandstoftanks aan schoonmaken en dan zit ik toch alleen maar in de weg. De boot is ook volledig op zijn kop gezet, figuurlijk dan. Voor het klussen en het leegpompen van de dieseltank kunnen we de handmatige pomp niet vinden en halen alle luiken leeg. Het dek ligt vol met spullen uit de luiken op het dek en binnen idem dito. Kortom geen ideale omgeving om je blog te gaan schrijven en andere zaken te doen.

Ik loop tegen 13.00 uur de bibliotheek binnen en vraag netjes of ik gebruik kan maken van de gratis wifi, dit kan zeker en ik word verwezen naar de eerste etage. Eenmaal op de eerste etage kom ik terecht in een soort van studiezaal met rijen tafels en stoelen. Er zitten meerdere studenten te werken en ik instaleer mezelf, laptop en IPad en ga aan de slag. De tijd vliegt voorbij en had van tevoren gezien dat ze om 14.00 uur gingen sluiten, want ja toch weer die siësta. Rond 13.45 uur gebeurt er niet zoveel, 5 minuten later komt een medewerker de zaal binnen en knippert met de lichtschakelaar. Zou dit het teken zijn? Zo ze zien wel, druppelsgewijs ruimt iedereen zijn spullen op en gaat weg.