De komende dagen is er weinig wind en hebben geen zin om in Vigo te blijven. We weten nog precies waar we naar toe willen: Terug naar Islas Cíes, naar Bayona of op de motor naar het zuiden afzakken. Het wordt het laatste. Aangezien we eind deze week in de omgeving van Porto willen zijn en dit niet in één keer willen doen, doen we het in etappes. Er zijn onderweg niet veel havens of ankerplekken die we met onze diepgang aan kunnen doen. We gokken op La Guardia, volgens het pilot boek kunnen en mogen we er ankeren, in de Reeds staat deze plaats er helemaal niet in. Met de kanttekening dat het pilotboek bijna 25 jaar oud is.

In de tweede helft van de middag naderen we La Guardia en turen allebei vanaf een afstand naar het havenhoofd. We vermoeden dat de havenkom te klein zal zijn om goed te kunnen ankeren. Er liggen zo te zien ook wat lokale vissersboten, maar we proberen het gewoon en varen voorzichtig naar binnen. Bij het havenhoofd ligt precies bij de ingang een klein lokaal vissersbootje. De man zegt op zijn Spaans dat we prima naar binnen kunnen en nog iets onverstaanbaars. De havenkom is niet heel groot maar ook niet te klein en zoeken een geschikte plek om het anker uit te gooien.

We zijn erg nieuwsgierig geworden naar dit verrassende plekje. Drie Spaanse dames van middelbare leeftijd, die op een rijtje zitten te zonnen in hun badpakken, kijken ons aan als we vlakbij hun met onze dinghy aan wal komen. Ze groeten ons vriendelijk, maken ons wegwijs waar ik de volle vuilniszak (op dat moment in mijn handen vast) kan deponeren, waar we kunnen wandelen en de horeca kunnen vinden. We wensen de dames een fijne dag, gaan op pad om brood en muffins bij de bakker te kopen en nuttigen een wijntje op het terras.

De volgende dag gaan we het Spaanse land verlaten en inruilen voor Portugal, de eerste plaats die we aan zullen doen is Leixôes, een voorstad van Porto. De eerste indruk als we het dichterbij naderen is dat dit de “meest charmante” ankerplek zal worden die we tot nu toe hebben gehad. Het lijkt wel mini-Europoort of Zeebrugge. Vanaf de ankerplek kan ik bijna de containerterminal aanraken, op de achtergrond zie ik de vliegtuigen afdalen en landen op het vliegveld wat een stukje verderop ligt. Dit wordt ook gelijk het uitzicht voor de komende 20 uur, daarna is er weer plek in de haven in Porto.

Nadat we ons op de ankerplek hebben geïnstalleerd, zien we een touw achter de boot hangen en zit vast in de schroef. Michel probeert het los te maken maar krijgt er geen beweging in. Dan zit er niks anders op om het koude, vieze zeewater in te gaan. Hij hijst zich in zijn wetsuit en gaat kopje onder. Twee minuten later is de schroef bevrijd van het touw en kan de wetsuit weer uit.