Na een verblijf van 4 dagen verlaten we La Coruña en warempel het is die ochtend niet mistig. Er staat wind; lekkere, goede wind uit een mooie hoek. Het grootzeil en de fok gaan uit en maken snelheden tussen de 8 en 10 knopen, dit gaat lekker zo. Vandaag willen we de eerste ria aandoen om te ankeren, een dag geleden hebben we de vergunning per mail ontvangen, voor Spaanse begrippen vind ik dat snel. Rond 16.30 uur zien we op de kaart en in ons vizier een mooie baai om in te zeilen en zetten koers. De wind gaat flink oplopen naar 25 knopen en dit blijft in de hele baai zo. We hebben niet zo’n zin om met dit weer te gaan ankeren en besluiten om de hoek de haven van Camariñas in te varen. Snel halen we de zeilen naar beneden en willen we de buitensteiger pakken om onze boot te parkeren, de wind staat op de steiger en worden er met een vaart naar toe geblazen. Dan zie ik in mijn ooghoeken de havenmeester zwaaien, hij wilt ons duidelijk op een andere plek hebben en volgen zijn instructies op. De wind brengt ons de betreffende box in met iets te veel vaart. Uitgewaaid zetten we de motor uit en trek ik mijn zeilbroek uit.

We komen Rob en Marianne van de Tournesol tegen en zijn vandaag net als ons van La Coruña naar Camariñas gezeild, door de harde wind hebben hun ook besloten de haven in te varen. We nodigen ze uit om een borrel bij ons aan boord te drinken en kletsen gezellig bij onder het genot van een hapje en drankje. Na afloop komt Michel met het idee om met z’n tweeën een hapje te gaan eten. De cordon blues met aardappelen en sla laat ik voor wat het is in de koelkast staan en strijken neer in het restaurant van de marina. Voor € 10 per gerecht krijgen we een bord vol eten en koffie en thee toe voor € 1 per stuk, deze prijzen bevallen ons wel.

De volgende dag ga ik wat boodschappen doen en kom onderweg de weekmarkt tegen. Deze laat ik even voor wat het is en ga eerst vers brood, groente en fruit kopen. Op de terugweg ga ik langs de markt maar ze zijn al aan het opruimen. Daarna gaan Michel en ik een terrasje pakken en drinken een wijntje en na de lunch nemen we de dinghy naar het strandje Praia do Lago aan de andere kant van de baai. Michel ziet Michiel en Arianne van zeilboot Joy aan het begin van de avond de baai binnen komen en we besluiten ze uit te nodigen om de volgende dag bij ons aan boord te komen eten.

Volgens de havenmeester zou er op zondag een supermarkt in het dorp open zijn en ik ga de laatste ingrediënten inkopen voordat Michiel en Arianne komen. De supermarkt is lastig te vinden en heb het aan 2 verschillende mensen moeten vragen. Uiteindelijk kom ik in een soort van kleine kruidenierswinkel uit in een smal steegje. Niet iets wat ik voor ogen had en kan niet slagen voor de dingen die ik nog nodig heb. Dan maar improviseren in de keuken, het wordt pasta met verse groente, tomatensaus, zalm uit blik en sla. Voor we aan het eten gaan beginnen gaan we de haven verlaten en naar een ankerplek in Ría de Camariñas.

Deze maandag is voor ons klus dag; Michel gaat de olie in de motor verversen en ik ga een begin maken om de kastindeling in Excel te zetten, zodat we spullen makkelijker terug kunnen vinden aan de hand van door mij genummerde kasten en luiken. In de ochtend is het mistig en ’s middags staat er veel wind en het is fris buiten. Op het einde van de middag doen we een paar ramen en het luik van de kajuit dicht, nu is het wel erg fris binnen.

Vandaag wilde we even naar Camariñas met de dinghy om vers brood te halen voor de lunch. Michiel en Arianne gaan naar een dorp verderop in de baai om boodschappen en we besluiten daar ook te gaan kijken. We komen in een gehucht aan en zien een bakker, dit bleek alleen een werkplaats te zijn van een bakker en geen bakkerij en besluiten verderop wat te gaan drinken op een terras. Daarna pakken we de dinghy en gaan de Ría do Porto op naar A Ponte do Porto en nemen een heerlijke lunch.