We lopen op het einde van de middag de baai van Nazaré binnen om te zoeken naar een geschikte ankerplek. Volgens Navitronics is er een ankerplek bij het strand. We worden niet echt enthousiast; te diep, te dicht bij het toeristenstrand, veel deining en naast de jetski zone. We besluiten er niet te ankeren maar aan te meren in de kleine haven. Fenders en landvasten worden klaargemaakt en varen achter een vissersboot de haven in. Halverwege zien we de Duitse zeilboot, die we ongeveer een half uur eerder de haven in voer, terugkomen. “Geen plaats” “Helemaal vol” roepen ze in het Duits naar ons. We besluiten toch een kijkje te nemen maar keren terug met dezelfde conclusie. Wat wordt plan B? Alsnog ankeren in Nazaré? De hele nacht doorvaren naar Lissabon? 20 Zeemijlen verder naar Peniche en in het donker aankomen? Of 7 zeemijlen naar de ondiepe(re) ankerbaai Sao Martinho do Porto? We gaan voor de laatste optie en geven flink gas achter de Duitse zeilboot. Hopelijk kunnen we voor het donker ankeren. Sneller dan verwacht bereiken we de inham van de baai en varen ernaartoe. Hebben de Duitsers dezelfde plannen? Zij buigen heel voorzichtig en langzaam ook die kant op. Na een poosje draaien ze om en durven het niet aan. We varen door de branding de baai naar binnen en zoeken een geschikte ankerplek om het anker uit te gooien. Als dat is gelukt volgen alsnog de Duitsers. De lucht is inmiddels erg donker, zien bliksemflitsen, horen het onweer en het begint te regenen. Alle spullen uit de kuip, gaan naar binnen en beginnen met het
klaarmaken van het avondeten.

Na een hobbelige nacht van de deining gaan we als een speer door naar Peniche. Voor ons zien we drie andere zeilboten en willen voorkomen dat we weer geen plek in de haven hebben. Onderweg halen we de andere zeilboten in en komen aan het begin van de middag aan in Peniche. Het binnenlopen van deze haven begint met een luid luchtalarm. Wat is dit? Moeten we dekking zoeken? Er gebeurt niks merkwaardigs en iedereen doet zijn ding. Misschien kennen ze hier ook een soort van “12 uur op de eerste maandag van de maand ritueel”? Later die dag hoor ik het alarm nog twee keer en de dagen erna ook. Tussen twee boten in is er nog plek vrij op de steiger en leggen de boot daar aan. Binnen het uur komen de andere drie boten binnen en hebben geen plek op de volle steiger. Dan maar langszij liggen met de andere boten. We krijgen onze laatste Franse buren uit Figueira naast ons te liggen. De Pitou komt einde van de middag de haven binnengelopen en zij hebben het geluk dat een half uur eerder onze achterburen zijn vertrokken en deze plek vrij was.

Het weer voor het weekend voorspelt niet veel goeds, harde wind tot 35 knopen. De haven voor Lissabon en in Lissabon zelf liggen vol. En blijven het hele weekend in Peniche. Onze Franse buren komen die avond met de kinderen bij ons borrelen. Mijn Franse buurvrouw doet haar best om met mij in het Engels te communiceren. Ze wilt haar Engelse talenkennis bijschaven en ik probeer haar soms te helpen met het zoeken van de juiste woorden van Frans naar Engels. De twee zonen van
10 en 12 jaar oud zitten aan Michel zijn lippen gekluisterd. Ze zijn verzot op vissen en wie kan daar het beste over vertellen dan Michel over dit onderwerp. Intussen worden er ook materialen als hengels, vislures, lijnen, etc. erbij gehaald. De volgende avond zijn we door Machiel en Liselotte uitgenodigd om bij hun aan boord Mexicaans te eten. Ze verrassen ons met heerlijke zelfgemaakte fajita’s, guacamole, tomaten (dip)saus en salade. En daar hoort ook een Mexicaans biertje bij….

Op de open vlakte waait de harde wind, het zand in de rondte en in ons gezicht en haren (behalve die van Michel). We zijn op weg naar het busstation met Machiel en Liselotte voor een bezoek aan vestingstadje Obidos, ongeveer 25 kilometer van Peniche. Aangekomen op het busstation vragen we naar de bus richting het stadje. De eerstvolgende gaat over twee uur. Hebben we dan net de vorige bus gemist? Nou nee, deze is ruim twee uur eerder vertrokken. Dan maar op zoek naar een taxi. Na wat bel en speurwerk zitten we uiteindelijk in een taxi. Na ongeveer 20 minuten worden we afgezet bij de vesting poort van Obidos. Enthousiast lopen we de vesting naar binnen, kijken onze ogen uit naar de pittoreske huisjes, smalle straatjes, gezellige eethuizen en krijgen trek. Maar niet voordat we ginja hebben geproefd, de kersenlikeur uit Obidos die je drinkt uit een chocolade borrelglas, die je bij de laatste slok opeet. Mmmmm wat is dit lekker, deze combinatie kan het beste worden vergeleken met een kersenbonbon. Daarna strijken we neer op een binnen terras voor de lunch. Na de warme maaltijd gaat de pas er weer in en lopen op de oude vestingmuur. Vanaf hier hebben we een prachtig uitzicht over de middeleeuwse stad. Op het einde van de middag doen we een poging om de bus terug te nemen naar Peniche. Na wat navragen installeren we ons bij de juiste bushalte. We maken uit de dienstregeling op dat er over ongeveer een half uur een bus zal komen. Na een uur wachten zien we geen bus, geven het op en zoeken een taxi. Deze is snel gevonden en rond 18.00 uur worden we bij de jachthaven afgezet. De hele middag buiten gelopen te hebben en het wachten bij de bushalte was best fris met deze frisse temperaturen, harde koude wind en heb het koud gekregen. Met joggingbroek, dik vest, fleece deken nestel ik me op de bank met een kop thee en een boek. Later die avond besluiten we een paar drankjes te doen in de bar vlakbij de haven, ook speelt er een goede band livemuziek.

De herfst heeft nu ook in Portugal zijn intrede gedaan; harde wind, regen, hagel en waterkoud. Vanavond komen Machiel en Liselotte bij ons Indiaas eten en ik heb de laatste boodschappen nog nodig. Ik besluit de regen te trotseren en de fiets te pakken, trek mijn zeilpak en zeillaarzen aan en ga op pad. Als ik terugkom heeft Michel al lekker de kachel aangedaan en maak ik voor ons warme chocolademelk, de apfelstrudels blijven liggen, deze zijn voor vanavond voor bij de koffie/thee na het eten. De twee dagen erna is het nog steeds herfstweer en trekken ons lekker knus terug in onze boot met de kachel aan. Zo af en toe even de deur uit voor boodschappen of een drankje in de lokale bar voor wat goede wifi. Einde van de week wordt het gelukkig beter weer.