Gisteren zijn we aangekomen in de haven van Figueira da Foz en beginnen vandaag met een zonnige dag. Een Franse zeilboot komt de jachthaven in varen en meert aan tegenover ons aan de steiger. Daarna worden de vloerdelen, een halve huisraad en zeilkleding op de steiger uitgestald. Ze hebben bij het binnenlopen van de woeste buitenkom veel golven binnengekregen, Michel maakt een praatje met ze en leent de waterstofzuiger uit zodat ze de kombuis kunnen leegpompen. Het hele gezin; vader, moeder en 2 volwassen zonen naar schatting van in de twintig, zijn driftig in de weer. Moeders is aan het poetsen en de vloerdelen aan het schrobben (nog nooit een Francaise zo driftig zien schoonmaken want waar komt de uitdrukking met de Franse slag schoonmaken vandaan!?), vader aan het schilderen, zoon 1 wilt de was doen (maar kan geen wasmuntje kopen omdat het havenkantoor al dicht is) en zoon 2 is aan het schuren. De Hollanders naast ons zijn vanochtend vertrokken terwijl de haven gesloten is voor uitgaande boten en blijken achteraf door de port control te zijn teruggeroepen maar zijn doorgevaren. De havenmeester vertelt ons dat ze de volgende haven een boete krijgen van € 2700.

Michel gaat bij het havenkantoor informeren of de ligplaats waar we nu liggen toch echt veilig is voor de naderende orkaan. De jongeman, vermoedelijk een student die dit als zaterdagbaantje heeft, weet het niet. Dan maar vragen aan de man van de havenpomp en van de rondvaartboot. Het zou geen probleem zijn, deze kant van de havenkom is beter, de andere zou je meer last hebben van de rollers van de zee en de rivier. We nemen een lekkere douche, doen een wasje en ik hang het uit op de waslijn op het dek. Het kan dan mooi de hele middag lekker droogwaaien voordat het rotweer gaat losbarsten. Ik ga op de fiets om boodschappen en Michel gaat de boot verstevigen met extra lijnen aan de steiger, de giek, fok, grootzeil, dinghy en de buiskap worden goed vastgemaakt. Ook onze Deense, Engelse en Franse buren treffen maatregelen. Intussen hebben we contact met andere Nederlandse zeilers in Lissabon. Zij zijn zich ook aan het klaarmaken voor de orkaan en hebben o.a. de zeilen en zonnepanelen gedemonteerd. Ook familie en vrienden in Nederland houden de situatie nauw in de gaten en staan met ons in contact.

En dan beginnen de eerste spetters te vallen en loopt daarna de wind op. Alle ramen zijn goed dicht en tegen de kajuitdeurluiken hebben we plastic gespannen tegen de regen en wind. De windmeter hebben we aangezet om zo het oplopen van de wind te kunnen volgen. Hij bereikt eerst een piek van 40 knopen, daarna zien we de meter steeds met tussenpauzes oplopen naar 45, 50, 55, 60 en nog meer knopen wind. De boot gaat tekeer, het voelt als een vliegtuig met flinke turbulentie maar dan alleen in horizontale richting. Zien het licht/stroom in de stad en boulevard uitvallen, alles wordt ineens pikkedonker. Horen brandweer, politie en ziekenwagen met sirenes over de boulevard rijden. Golven komen de havenkom in alsof we op open zee zitten. De fenders liggen op het dek in plaats van naast dat ze aan de buitenkant van de boot hangen. Het schip wordt tegen de steiger opgeblazen en hangt schuin. Bij de eerste controle ronde op het dek maken we een extra lijn naar de steiger en bij de tweede controle ronde blijkt dat er twee andere 20mm lijnen zijn gebroken en het schip van de zijsteiger af staat en de punt heen er weer blaast. Met hulp van de Franse buurjongen ligt de nieuwe lijn er weer omheen en kunnen we terug naar binnen. Na ongeveer twee uur is het ergste voorbij maar waait het nog wel goed door. We drinken nog wat en net na middernacht ga ik slapen, Michel wacht het nog even af wat de wind gaat doen en gaat een uur later slapen.

De volgende ochtend worden we wakker en vernemen via social media en vrienden dat Figueira het ergste is getroffen door orkaan en later tropische storm Leslie. In de haven zien we de eerste schade van stukgewaaide zeilen, fokken en schade aan rompen. Gelukkig hebben wij niks en is de boot ongedeerd gebleven. Horen verhalen van omvallende bomen, weggewaaide daken, gevels, kapotte ramen, puien, auto’s en hebben het later die ochtend met eigen ogen gezien. Iedereen in de haven heeft het erover en als we later de stad ingaan is het gespreksonderwerp van de dag. Men is hier echt overvallen door Leslie want de verwachting was dat hij in de omgeving van Lissabon flink zou huishouden, daarna met mindere vaart koers zou zetten naar het noorden langs de Portugese kust en uiteindelijk richting de Spaanse kust. De haven zal de komende dagen, mogelijk een week gesloten zijn om naar buiten te varen vanwege de gevaarlijke deining.