Het is de avond na de tropische storm Leslie in Figueira da Foz en zitten omringd door een internationaal gezelschap; Fransen, een Spanjaard, Britten, Denen en wijzelf als kaaskoppen. Michel en ik zijn uitgenodigd door onze vriendelijke en praatgrage Franse buurvrouw met haar geweldige Engelse accent voor een borrel bij hun op de boot. Aan boord worden we door haar op zijn Frans ontvangen met twee zoenen, daarna met wijn, bier, sangria, zelfgemaakte hapjes met zalm en tonijn. Iedereen probeert te communiceren in het Engels maar soms zijn er onderlinge gesprekken in het Frans en Spaans. Het is windstil buiten in de kuip en het water is spiegelglad, het is de avond na de tropische storm, 24 uur eerder ging het er hier heel anders aan toe…..

Dag 4
De ochtend begint met regen en zitten sinds de storm nog steeds zonder walstroom. In het havengebouw is er inmiddels wel stroom en kunnen we een warme douche nemen zonder in het donker te staan. Maar dan moet wel de elektronische deurvergrendeling het doen om het sanitair gebouw binnen te komen, dit is niet het geval. De haven is nog steeds gesloten voor scheepvaartverkeer en het havenkantoor is ook dicht. Gelukkig is de man van de rondvaartboot aanwezig en opent de deur met de sleutel. We lunchen met de Portugese Kaiser broodjes in de meergranen uitvoering maar vallen erg zwaar op de maag. Half tussen de buien door ga ik die middag te voet om boodschappen. Met de fiets gaat nog niet zo handig, het fietspad richting de supermarkt ligt nog vol met omgewaaide bomen en stukken glas. Begin van de avond als het droog is geworden, maken we een wandeling door de stad en gaan ergens wat eten en drinken. We laten ons verrassen met diverse kleine Portugese gerechten en het smaakt verrukkelijk 😊 Deze bar en restaurant verdient zeker een goede review op Tripadvisor! (Later op de avond blijkt na wat speurwerk dat ze veel goede reviews hebben op Tripadvisor, dus zeker geen subjectieve mening van mijn kant). Ik eindig de dag met twee paar natte sokken + schoenen en een natte broek van de regen. Had ik misschien toch maar mijn (waterdichte) zeillaarzen aan moeten doen?!

Dag 5
Dagelijks kijk ik na het wakker worden door het kleine slaapkamerraam. Onze Deense buurman tref ik elke ochtend aan, zittend in zijn kuip, uren achtereen zit hij daar, geen idee wat hij aan het doen is, soms zit zijn Poolse vrouw erbij. Ik ga een rondje hardlopen op de boulevard en via het speciaal aangelegde fiets- & looppad op het strand. Bij terugkeer ga ik douchen en doet de deurvergrendeling het weer van het sanitair gebouw. Een vrouwelijke opzichter van de gemeente komt langs op onze steiger om de schade op te nemen van de storm. Ze heeft een fluorerend werkjas aan die veel te groot is of ze heeft een flink postuur, dit kan ik niet goed zien. Ze maakt een praatje met ons en de Deense buren en regelt dat de technische onderhoudsdienst die middag komt voor de stroomkast op de steiger, dezelfde middag hebben we weer stroom

Dag 6
Al sinds twee weken na ons vertrek zit ik in de koelkast tegen een “ijsberg” van het diepvriesbakje aan te kijken (letterlijk en figuurlijk). Terwijl overal ter wereld de ijskappen smelten of krimpen, groeit deze alleen maar tot één grote gletsjer. Tijd om daar eens een einde aan te maken; koelkast uitgeschakeld, etenswaren in koeltassen en een professioneel gereedschap föhn van Michel erop zetten. Na enig geduld smelt ook deze ijskap in mijn koelkast en is het buiten aan het regenen, dus gelijk twee bergjes minder.

Dag 7
Ik zoek in de omgeving van de haven en havenhoofd een rustige plek om mijn HIIT training (cardio) uit te voeren. Liefst geen opzichtige plek waar iedereen mij kan zien, zoals vissers op de kant bij de haveningang, horecabezoekers die op het terras zitten bij de Marina Club bar om een kopje koffie te gaan drinken of een verdwaalde senior die op zijn scooter stilstaat en apathisch voor zich uitkijkt over de haven- en rivieringang. Net als ik me installeer met mijn spullen gebeurt het laatste. Dan maar een pottenkijker. Ik begin met mijn squats, jumping jacks, mountain climbers, werk zo de hele riedel af en negeer wat er 20 meter verder naast me staat. Na 15 minuten start hij zijn scooter en is weg. Dan komt er een Aziatische man langslopen en ik blijf mijn dingen doen.
’s Middags doet Michel wat klusjes op de boot en maak ik een wandeling naar de Lidl. Ook hier in Portugal een fijne supermarkt om voor een leuk prijsje in te kopen, alleen liggen ze niet dicht bij de deur, deze is ca. 20-25 minuten lopen. Tijdens deze reis zijn mijn shopping skills nog niet veel geprikkeld. De winkels hangen vol met herfstcollectie en met temperaturen rond de 20-25 graden wil ik de zomerse outfits er nog wel even inhouden. Even geen dikke vesten, enkellaarsjes, gevoerde jassen en dit alles in de nieuwste herfsttinten. De winkels hangen er vol mee en het straatbeeld is hier ook mee gevuld. Plots word ik onderweg afgeleid door een soort van “Action” achtige winkel, altijd leuk om even rond te snuffelen en wat te kopen. Terug van boodschappen doen is het een zoete inval in de kuip van onze boot. Een Spaanse enclave en een paar Duitse jongens zijn neergestreken en wat aan het drinken. Het zijn onze nieuwe steigergenoten en stel mezelf voor in het Spaans. In de gesprekken blijkt dat we allemaal dezelfde plannen hebben om met een zeilboot de wereld te ontdekken. Michel en ik zijn de oudste, de anderen variëren van 27 tot 33 jaar. Nadat de bier en chips voorraad op is, verlaat iedereen de boot.

Dag 8
Er klinkt een harde knal door de haven en Michel schikt wakker, hij gaat gelijk buiten kijken. Een hoop rook is te zien. Er ligt een zeilboot in het midden van de havenkom, het is onze Spaanse steigergenoot die net is vertrokken maar niet erg ver is gekomen. Hij heeft zijn motor uitgedaan en roept om hulp. Michel laat de dinghy in het water en vaart naar hem toe. Even later wordt met hulp zijn boot aangemeerd de steiger naast ons. Michel wilt graag van hem weten wat hij heeft gedaan. De Spaanse jongen verteld dat hij gisteren olie heeft bijgevuld maar het peil niet steeg. Michel gaat samen met hem het motorruim in op onderzoek. Conclusie: Hij heeft olie bijgevuld in de motor en gepeild in de versnellingsbak. Mogelijk zit er nu te veel olie in de motor. Michel pompt alle olie uit het motorblok en ververst het gelijk, want dit was een poosje niet gebeurd. En het probleem is opgelost, motor loopt weer als een zonnetje en er komt geen rook uit, wel is Michel er een halve dag zoet mee. De Spaanse jongen van 27 is technisch niet zo onderlegden, Michel heeft hem alles uitgelegd. Even de omgekeerde wereld, in het dagelijks leven is de Spaanse jongen wiskunde leraar, maar nu vervulde Michel deze rol over motortechniek. Op het einde van de middag nemen we een borrel bij de Deense buren en de Spaanse jongen trakteert ons op een heerlijke rode wijn als bedankje.

Dag 10
Gisteren is de Pitou aangekomen in de haven van Figueira en vandaag is Machiel jarig. ’s Nachts de boot versierd met slingers en ballonnen. In de ochtend worden we weer wakker geschud van lawaai. Het is onze Duitse buurvrouw met haar man die de steigerbox verlaten maar te veel last hebben van de wind en de stroming. De boot gaat helemaal de verkeerde kant op en komt tegen de dinghy aan van de Pitou. Intussen staat de vrouw hysterisch te schreeuwen vanaf de boot en weg zijn ze. Later in de ochtend zijn we uitgenodigd voor koffie met overheerlijke zelfgemaakte appeltaart van Liselotte en kletsen gezellig bij. Daarna helpen we onze nieuwe Franse buurman die met een gelijkwaardige stalen boot zonder boegschroef de box in kom proppen, het past gelukkig prima ertussen. ’s Avonds gaan we gezellig met Machiel en Liselotte uit eten en verorberen een heerlijke fruit de mer plateau.