De vorige blog eindigde ik met slecht weer en harde wind. Na 2 à 3 dagen ging de ergste wind liggen maar was er nog wel een stevig en fris briesje met een waterig zonnetje. De zeilboot die los was geslagen en gestrand bij Ilha da Armona kon ook weer worden losgetrokken. In de verte zien we de boot recht op het water drijven i.p.v. dat het in een hoek van 45 graden op de zandbank ligt. Michel en ik besluiten met de dinghy een kijkje te gaan nemen en te helpen. Het is hoogwater maar als we ter plaatse aankomen zien we de boot nog vastzitten en probeert een lokale vissersboot de zeilboot eruit te trekken, dit lukt niet echt. Michel legt uit dat het sleeptouw beter aan de mast vastgemaakt kan worden. Het advies wordt gelijk opgevolgd, zo proberen ze de boot goed schuin te houden om hem vervolgens uit het zand te trekken. Het lukt, de boot drijft op het water en de motor wordt gestart om zich zelfstandig te verplaatsen. Eenmaal terug op de boot zijn onze broeken nat van in de dinghy zitten, op de terugweg veel tegenwind, golven en ik heb het koud. We gaan snel de boot in en doen de kachel aan.

Ik ben al meer dan een week aan het snotteren en Michel en ik zijn afzonderlijk van elkaar een dagdeel niet lekker/fit. Maar naarmate de wind minder wordt, is het aangenamer qua temperaturen en meer zon. Het dagelijks leven speelt zich dan ook meer buiten af, zoals buiten in de kuip ontbijten, lunchen, lekker relaxen in de kuip of een drankje pakken op het terras. Het “anker leven” is niet het meest actieve leven, je bent veel op de boot en om je te verplaatsen moet je met de dinghy op pad. Om de paar dagen gaan we naar Olhâo op het vaste land om boodschappen te doen en spullen voor de boot, naar Culatra om iets te drinken in de lokale vissersbar of op het terras of maken een tochtje met de dinghy naar een dorpje in de buurt. In tegenstelling tot dit inactieve anker leven, liggen we op een ankerplaats midden in een natuurgebied, vogels jagen naast de boot op vis, kijken uit over drooggevallen wad/zandplaten, kilometers zandstrand in de wijde natuur met fantastische zonondergangen (als avondmens niet veel zonsopgangen meegemaakt 😉). Mijn zintuigen lijken ook gevoeliger of sterker geworden. Je hoort de natuurgeluiden intenser zoals de branding van de zee aan de andere kant van het eiland, de fluitende vogels, kabbelende golfjes. Deze middag ga ik me vermaken met iets anders; de waterspiegel van de boot algenvrij maken. Ik ga dit klusje klaren met een ongebruikelijk attribuut tijdens deze reis; de ijskrabber. Het alg zit helemaal aangekoekt en laat zich niet makkelijk verwijderen, dus de robuuste ijskrabber biedt uitkomst. Eerst begin ik met de stuurboordzijde van de boot, de zonkant, want niks is fijner dan werken in de zon. Ik ga in de dinghy zitten en hang half overboord gebogen naar de waterlijn van de boot. Na een paar uur ben ik klaar en besluit de volgende dag de bakboord kant te doen.

We gaan weer een poging wagen, nu met opkomend water, om met de dinghy via Fuseta naar Ilha do Barril te gaan. De vorige keer waren we met laagwater niet verder gekomen dan Fuseta. De tablet gaat mee zodat we goed kunnen navigeren met de Navionics app (navigatie app voor op het water) tussen de watergangen van dit wadden- en slikkengebied. Onderweg komen we lokale vissers tegen maar zien ook een paar sup-ers en kanoërs in de weer. Om bij Praia do Barril te komen moeten we varen tot aan een bruggetje, daar “parkeren” we de dinghy op een kleine verlaten aanlegsteiger, gaan de brug over en kunnen gelijk in het treintje stappen wat ons over het eiland naar het strand brengt. Als we op het eindpunt uitstappen, stuiten we gelijk op de eerste toeristen in badkleding en eenmaal op het strand liggen er meer prinsheerlijk te zonnen op een strandbed. De koukleum in mij is blij met lange mouwen, het voelt voor mij eerder als lente maar nog niet als een zomerse stranddag. De focus verleggen we daarna op de vele ankers die zich op het strand bevinden, lopen een stukje en drinken wat op het terras van een strandtent. Daarna terug de dinghy in om een kijkje te nemen in het nabijgelegen dorp Santa Luzia en gaan er lunchen. De late lunch laat even op zich wachten (ruim een half uur) en genieten intussen van de wijn en de olijven. Ach, we hebben geen haast en genieten van het pittoreske pleintje en de zon. Na de overheerlijke lunch (het wachten was het zeker waard) in de dinghy een kijkje nemen bij de oude visserswerf en daarna ongeveer 12 zeemijlen terugvaren naar de boot.

De laatste tijd is vrijdag de wasdag. Aangezien de wasmachine aan boord nog niet is aangesloten en alleen kleine wasjes kan hebben, ga ik met een volle wasmand en bolderwagen in de dinghy naar Olhâo voor de wasserette. Ik prop de was in een groter formaat machine (want ook beddengoed) en start het programma van ongeveer een uurtje, intussen loop ik naar de supermarkt en ga op zoektocht voor een nieuwe wok. Bij de huidige wok laat de aanbak laag los maar een nieuwe wok vinden is hier niet echt gemakkelijk. Ze kennen geen winkel als Blokker of andere winkels met kook/bak gerelateerde producten. Na een bezoek aan de Chinese winkel kom ik met lege handen buiten, wel hebben ze veel kookpannen, koekenpannen en paella-pannen. Gelukkig wel geslaagd bij een grote supermarkt. Bij terugkomst nog even een kort droogprogramma en zitten moeder en dochter samen gezellig te kletsen terwijl ze op een wasje wachten. Moeders is aardig op leeftijd en is tandloos maar wat me het meeste opvalt zijn haar zilverkleurige hippe sneakers.

Het is weekend en nu we hier liggen is het vaste prik om op zaterdag- of zondagavond te gaan eten in ons vis(sers)restaurant op Culatra. Inmiddels kent Michel al een paar vissers zoals Marco Polo en Marcelo. We gaan aan de bar zitten en krijgen zoals vaak drankjes en (vis)hapjes van hun aangeboden. Michel loopt naar de kok in de keuken en geeft aan dat we graag bij hem willen komen eten. Geen probleem, we vertellen hem de tijd dat we aan tafel willen gaan. Deze zondag is het voetbal en men zit gekluisterd voor de buis en als je club niet speelt, zitten ze te dobbelen aan de tafel. Aan het begin van de wedstrijd roept Michel dat ze wel 10 keer gaan scoren, iedereen kijkt hem glazig aan en kijkt weer verder. Maar al snel komt het ene doelpunt na het andere doelpunt. En bij het tiende doelpunt is het feest, dit is uiteindelijk ook de eindstand. Daarna gaan we aan tafel, Michel neemt als voorgerecht oesters en bij het hoofdgerecht krijgen van de kok een extra portie vis.

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.