Voor de tweede keer sinds lange tijd zullen we meerdere dagen en nachten op zee zijn. De laatste keer was van de Scilly eilanden (GB) naar La Coruña (Spanje) vorig jaar september: Een relaxte tocht met een vlakke zee en veel moteren. Nu willen we de komende dagen goed zeilen en die condities zijn er zeker.

Het leven op een zeilboot op volle zee is anders dan in de haven liggen. De boot zeilt continue in een hellende hoek, maar niet in dezelfde graden. En er is continue beweging, alleen weet je niet waarheen. Dit maakt het verplaatsen in de boot erg ongemakkelijk. Je grijpt aan alles beet voor houvast om niet te vallen. Het beste kan ik het omschrijven dat je je het balletje bent in de flipperkast, een slingeraap en een luiaard (de luiaard is voor mij alleen de eerste 1 à 2 dagen, maar daar kom ik later op terug). De simpele dagelijkse dingen kosten ook 3 keer zoveel tijd. Wel eens geprobeerd om met één hand te koken/pan roeren, boterham te smeren, naar de wc te gaan, zeilkleding aan en uit te doen, etc.? Want de andere hand heb je volop nodig om overeind te blijven in het “flipperkast spel” of de slingeraap uit te hangen. De eerste paar dagen moet ik “inslingeren” zoals ze het in zeiltermen zeggen; je lichaam laten wennen aan de bewegingen van de zee. Hierdoor voel ik me niet helemaal fit, gelukkig niet zeeziek. Mijn eetlust is weg en een kort bezoekje in de kajuit maakt me misselijk en duizelig als ik weer terugkeer in de kuip. Op die momenten zit, hang, slaap en eet ik alleen (ondanks de ontbrekende eetlust, maar dat is om te voorkomen dat ik echt zeeziek word). Kortom; dit is het luiaard gevoel. Michel zorgt dan voor eten, drinken, doet de afwas en de zeil technische zaken, eigenlijk alles.

Daarentegen is de Aquamarijn helemaal in haar nopjes. Ze danst over de golven, haren in de wind (lees zeilen), en paradeert met haar lichaam (lees romp) vooruit. Als zij blij is, is de enige man aan boord ook blij. Gelukkig is na anderhalve dag het inslingeren bij mij over en kan ik ook genieten van de mooie elementen om me heen. De snelheid zit er goed in en varen 8 à 9 knopen, om wat snelheid te verminderen zet Michel een eerste rif in de zeilen en bereiken we rond de 7 knopen. Op een bepaald moment halen we in 12 uur tijd een afgelegde afstand van bijna 93 zeemijl! Zo schiet het lekker op en kunnen we net voor het donker na 3 dagen en 9 uur zeilen het anker droppen op Porto Santo.

Oversteek van Tanger naar Porto Santo

Porto Santo is een klein eiland ten noordoosten van Madeira, ongeveer ter grootte van het Waddeneiland Ameland. Het centrale dorp/stadje Vila Baleira is op ongeveer 1 kilometer lopen van de haven + ankerplek en biedt standaard faciliteiten als een grote supermarkt, diverse winkels, kapper, bars, restaurants, hotels en meer. Eén keer per dag komt de veerboot uit Madeira aan en stroomt het eiland vol met dagjes mensen en toeristen. Bij het tegen betaling ankeren in de havenkom mogen we gratis gebruik maken van de douche- en was- en droogfaciliteiten. De droogfaciliteiten beperken zich tot een kapotte droger en waslijnen in de loods, want binnen de was drogen is hier raadzaam met de onvoorspelbare rukwinden uit de bergen, hierdoor is namelijk al een dekbed weggewaaid + kwijtgeraakt van de waslijn op het dek van de boot (vastgemaakt met veel wasknijpers!).

Onze ankerplek op Porto Santo

Met een wasmand vol was ga ik naar de kleine loods in de haven, want daar zou volgens de info die ik heb gekregen het washok zijn. Ik word aardig begroet door twee mannen en ik vraag of ze van de haven zijn. Ze antwoorden van niet maar zien blijkbaar wel aan mijn wasmand dat ik op zoek ben naar het washok. Eén van de mannen vraagt of ik Frans spreek en ik knik instemmend. Ik loop met hem mee naar binnen en hij laat me de locatie zien, krijg een uitgebreide uitleg van de wasmachine en de wasprogramma’s. Altijd fijn, ik had het zonder de uitleg ook zeker wel gered om het juiste wasprogramma te kiezen, maar verbaasde me het meest dat ik zo’n goede en uitgebreide uitleg kreeg van een man over een apparaat als een wasmachine!! Misschien heeft hij in het verleden bij de Franse Mediamarkt gewerkt op de wasmachine afdeling of is het gewoon een solozeiler die altijd zijn eigen was moet doen. Later die week wil ik nog een wasje draaien en kom met het wasgoed het washok ingelopen. Een mevrouw zegt in gebrekkig Engels dat ze de boel op slot gaat doen, gaat lunchen en over 2 uur de deur weer opengaat. Blijkbaar heeft ze erge haast want ik heb amper tijd om mijn spullen neer te zetten. En hoe laat is het eigenlijk? Is het nu al lunchtijd en/of siësta? Ik loop gehaast naar buiten en zie op de deur de openingstijden; gesloten van 12.00 tot 14.00 uur. Terwijl ik in deze landen latere tijdstippen ben gewend voor siësta’s, meestal vanaf 13.00 of 14.00 uur. Die middag zijn we op pad en is er geen tijd om de was te doen, dus de volgende ochtend rond openingstijd keer ik terug naar het washok. De mevrouw van gisteren komt gelijk naar me toe, biedt haar excuses aan en laat me mijn inmiddels schone + droge was zien op de drooglijn in de loods. Ze heeft gisterenmiddag mijn was gewassen, helpt me met het afhalen en ik ben weer klaar om te gaan.

We willen graag het eiland verkennen met een scooter, het eiland is niet groot en kan je met zo’n ding prima verplaatsen. Bovendien is een autohuren hier flink aan de prijs. In het dorp gaan we naar de bar waar ze ook scooterverhuur regelen. De barman gaat driftig bellen en zegt dat de scooter over ongeveer 20 minuten er kan zijn. Mooi, tijdens het wachten nemen we een kopje koffie en thee op het terras. De barman komt na 20 minuten met excuses, het duurt iets langer maar zal spoedig zijn. Na een half uurtje krijgen we de scooter in ontvangst. Krijgen een korte en snelle uitleg over de scooter, betalen het huurbedrag, laten een rijbewijs zien en alles is in orde. Geen hele papierwinkel met huurcontracten, verzekeringen en zelfs geen betaling van borg. We tuffen die halve dag over het eiland, maken tussendoor wat stops op uitkijkpunten, maken een hikingtocht naar één van de hoogste bergen op het eiland, pakken een lunch en de middag vliegt voorbij.

Weer worden er een paar klussen uitgevoerd van de lijst; de bimini wordt opgezet en is er lekker schaduw in de kuip tijdens de warme zonnige dagen, gaat Michel de mast in om diverse verlichting te vervangen door LED, creëren weer opbergruimte in de boot door wat kasten en luiken te reorganiseren, sleutelrekje gemaakt en pokken van boegschroef verwijderd. Tussendoor zwemmen we in de zee, gaan naar het strand voor een picknick of relaxen we in onze hangmatten op het voordek.

We vieren mijn verjaardag vaak met een gebruikelijke BBQ in de achtertuin van ons huis in Goes, maar dit jaar is dat op een andere setting en andere plek; op de Aquamarijn in de haven van Porto Santo met Nederlands en Duits gezelschap. We genieten oa. van de door Michel gemaakte saté met satésaus, één van de Hollandse dingen die we koesteren net zoals de frituur- en krokettenborrel (met Portugese kroketten) die we hadden op de Nederlandse zeilboot de Pien, wat hebben we zitten smullen! Wel de pech dat eerder op mijn verjaardag onze vriezer het begeeft, maar gelukkig is het mankement na een paar dagen weer verholpen en kunnen alle diepgevroren spullen nog gered worden in de nood/back-up vriezer van meer dan 20 jaar oud. Die het niet meer deed op de tweede dag tijdens de tocht van Tanger naar Porto Santo, maar Michel ook weer aan de praat kreeg.

2 reacties op “De Aquamarijn danst op de golven

  • marnix algist bruggeman

    heb jullie beetje gevolgd , we missen je .
    Gr crew algist Bruggeman

    Beantwoorden
  • Nadine Rijk

    Dank je wel Marnix, leuk dat je ons volgt. Doe de rest van het personeel van Algist de groeten van mij.

    Beantwoorden

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.