Portimâo

Tijdens het ontbijt horen we luid vogeltjes gesjilp. Het zal vast onze huismus zijn die honger heeft en zin heeft in een stukje brood. We lopen allebei naar buiten en zien hem luidkeels zitten op de zeerailing, gooien een stukje brood en gaan weer naar binnen. Elke dag of soms meerdere keren per dag komt hij “langs” en tippelt over het dek of zit relax op de zeerailing. Het is een flinke mus, vast een Portugese variant of hij houdt van het goede Bourgondische vogelleven.

Vanuit onze boot en de jachthaven hebben we uitzicht op leuke kleine stranden, een oud kasteel, een schattig kerkje; waar we elk half uur de klok van horen luiden, een pittoresk haventje met huizen en restaurants langs de kade, dit alles aan de Arade rivier. We zijn erg nieuwsgierig geworden en besluiten samen met Machiel en Liselotte naar Ferragudo te gaan met onze dinghy’s. Het is een prachtige zonnige middag en zijn uitgedost in onze zomerse outfits. Eerst wandelen we via de trappen en de smalle straatjes de heuvel op naar het schattige witte kerkje. Vanaf daar hebben we mooi uitzicht op de rivier, Portimâo en de jachthaven. Een stukje verderop is het kasteel, eenmaal aangekomen is het gesloten voor publiek en blijkt het privébezit te zijn. Wel kunnen we via het strand aan beide kanten, rondom het kasteel lopen, zo vertelt de enthousiaste, vriendelijke Portugese dame aan ons. Dus gaan we via het strand aan beide kanten, het laatste strand heeft o.a. een strandtent/yacht club en settelen ons in de terrasstoelen in het zand met een verkoelend drankje. Het is op het einde van de middag, het koelt snel af, de zon gaat straks onder. We keren terug naar de kade van de oude vissershaven en gaan met de dinghy terug naar de boot.

Onze beide directe buren aan de steiger zijn Engelsen; de Britse-Zuid Afrikaan Simon met zijn kapotte zeilen en aan de andere kant het Brits-Zwitserse koppel met hond Ellen. We hebben beide uitgenodigd voor een drankje aan boord op het einde van de middag. Simon is niet helemaal fit en laat de uitnodiging even voorbijgaan. Net na 18.00 uur komt het Brits-Zwitserse stel aan boord met hun hond. Zoals gebruikelijk eerst een rondleiding door de boot en daarna gaan we over op een hapje en een drankje. Alhoewel ze eerst buiten de deur een biertje hebben genomen, stapt mijn buurvrouw over op de rode wijn. Binnen no-time is haar glas leeg en laat ze het bakje chips ook al te graag smaken, deze is ook leeg. Na beide bijgevuld te hebben is deze ook weer snel leeg en de stukken camembert komen door haar hulp ook op, dit ritueel herhaalt zich een paar keer. Ze heeft goed haar best gedaan want na twee uur is de fles rode wijn leeg (ik dronk zelf witte wijn en de mannen bier). Het is tegen 21.30 uur als Michel aan hun kenbaar maakt dat we zo eten klaar gaan maken en we trek hebben gekregen. Hij heeft de kachel uitgezet, de glazen worden inmiddels niet meer gevuld en de borrelbakjes blijven angstvallig leeg. Zouden ze het echt niet snappen of doorhebben of denken ze dat we een grap maken? Blijkbaar niet want rond 22.00 uur doet Michel weer een poging over onze diner aanstalten. Ze blijven netjes zitten en kletsen door. Na 10 minuten sta ik op en ga de keuken in om het eten te bereiden. Binnen 5 minuten zijn ze weg en kunnen we om 22.30 uur gaan eten.

Inmiddels hebben we besloten om de oversteek naar het Carib op een later moment te doen en het komende jaar te gebruiken om ons eigen tempo te reizen naar de rest van de Algarve, Zuid-Spanje, Gibraltar, Spaans Marokko, Marokko, Madeira en Canarische eilanden. We willen meer de tijd nemen om deze genoemde landen en streken aan te doen en te ontdekken. Dus de komende tijd blijven we (voornamelijk) nog in Zuid-Europa.

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.