You can either see yourself

as a wave in the ocean

or you can see yourself

as the ocean

Mindelo (Kaapverdië), maandag 2 december 2019

Vandaag is de vertrekdag voor onze oceaan oversteek en staan vroeg op omdat we nog veel te doen hebben. Na het ontbijt gaan we naar het politiebureau om ons uit te klaren. Alhoewel het bureau net open is, zijn we niet de enige, veel zeilers zijn in de weer om in- of uit te klaren en we schuiven aan in de rij. Daarna verse broodjes, broodbeleg, groente en fruit kopen. Met tassen vol boodschappen keren we terug op de boot. Doen de afwas, ruimen op, maken een warme maaltijd voor vanavond, voor we het weten is het 13.00 uur en is alles gereed. We eten nog een broodje en daarna lichten we het anker op om te gaan. Er staat een prima wind om het eerste stuk op de voorfok te zeilen en de windvaan te gebruiken. Na een paar uur is er minder wind, we hijsen het grote zeil en gaat de stuurautomaat aan in plaatst van de wandvaan. We drinken samen in de kuip koffie en thee met een pasteis de nata die we vanochtend bij de bakker hebben gekocht.

We verwachten er tussen de 10 en 15 dagen over te doen en in die periode ben je non-stop aan het zeilen op volle zee. Dit betekent weer de bekende slaap- en kuipshiften die we onderling afwisselen. Tijdens zulke tochten is de kuip je “woonkamer”. Hier vindt alles plaats en is de centrale plek in de boot; ontbijt, lunch, avondeten nuttigen, koffie en theezetten en het is de hang-, relax, muziekluister- en leesplek in één. De maaltijden bereiden we in de keuken en slapen doen we in het stormbed in de salon. Voor de maaltijden heb ik van tevoren 14 verschillende menu’s uitgewerkt, die bestaan uit simpele lichte maaltijden met als basis pasta, rijst of aardappelen gecombineerd met vis of vlees met groente. De ingrediënten voor deze menu’s heb ik van tevoren in een aparte box, uit het ingeslagen proviand op de Canarische eilanden, gedaan of ligt in de koelkast. Appeltje – eitje denk je dan, zeilen bomen en balanceren, koers instellen, stuurautomaat of windvaan aan en gaan. Wat hoef je nog meer te doen de hele dag? Nou eigenlijk niet zoveel, het merendeel bestaat uit slapen, eten en je kuipdienst/shift draaien. Maar toch wil ik jullie niet ontgaan wat er in een etmaal afspeelt tijdens zo’n oversteek op de Atlantische oceaan.

00.00-3.00 uur  (alle tijdstippen zijn UTC -1)

Slaapshift, tussendoor word ik diverse keren wakker om te plassen, kijk bij Michel in de kuip of alles goed gaat en hij niet te moe is om te slapen/wisselen. Je doet telkens korte slaapjes van ongeveer 1 à 1,5 uur omdat je vaak wakker wordt van iets rammelend uit een kastje of een golf van zij tegen de boot aanbeukt.

3.00-6.00 uur   

Slaapshift, tussendoor word ik diverse keren wakker om te plassen, kijk bij Michel in de kuip of alles goed gaat en hij niet te moe is om te slapen/wisselen.

6.00-9.00 uur

Rond 6.30 uur wordt het licht en begint mijn kuipdienst en wissel Michel af. Je beweegt weinig en zit veel, daarom doe ik een paar stretch en yogaoefeningen in de kuip (of op het stormbed als er niemand ligt te slapen) om de stijvigheid eruit te krijgen. Daarna ontbijt ik met zelfgemaakte yoghurt, verse papaya, granola en lijnzaad. Tijdens de rest van de kuipdienst probeer ik me te vermaken met puzzelen, Spaanstalige tijdschriften lezen, ongebruikte foto’s uit mijn Fotobibliotheek op mijn telefoon verwijderen om zo weer ruimte te krijgen op mijn Icloud.

9.00-12.00 uur

Het is nog steeds mijn dienst als de vislijnen als een razende tekeer gaan, we hebben beet met allebei de vishengels die uitstaan. Michel springt uit zijn bed en haalt de eerste hengel binnen. Een mahi mahi en aan de tweede hengel hetzelfde. Het neemt veel tijd in beslag om de vissen schoon te maken en te fileren op het achterdek, de boot schommelt aardig door de deining waardoor alles er niet makkelijker op wordt. Intussen ruimt Michel de vliegvissen op die afgelopen nacht op het dek zijn beland. Ze gaan snel stinken en laten hun schubben achter wat plakkerig is en indroogt op het dek. Op het einde van de ochtend doe ik een kort tukje van 1 a 1,5 uur. Tijdens zijn kuipdienst heeft Michel de windvaan ingesteld en de stuurautomaat uitgezet, we verbruiken nu een stuk minder stroom.

12.00-15.00 uur

Michel en ik zijn samen op, hij luistert naar muziek en ik werk diverse documenten bij op de laptop (kasboek van de voorgaande weken, voorraadlijsten, traveljournal en een blog). Ik heb trek en maak een lunch klaar; afbakbroodjes met tonijnsalade. Na de lunch ga ik verder op de laptop en Michel zit in de kuip naar muziek te luisteren en dut even in.

15.00-18.00 uur

Samen drinken we koffie en thee in de kuip. Michel is bezig om bij een molen van een hengel het visdraad te vervangen en ik ga nog even lezen en puzzelen. Om beurten nemen we een korte douche, even lekker opfrissen en trekken schone kleding aan. Vaak doen we ’s middags afwisselt een dutje, vandaag is deze behoefte er niet.

18.00-21.00 uur

Samen maken we avondeten met verse vis op het menu en na het eten gaat Michel slapen. In de avonduren als het donker is gebruiken we geen (wit en geel) licht in de kuip om nachtblindheid zoveel mogelijk te voorkomen en binnen hebben we rood licht wat een stuk prettiger is voor je ogen in de duisternis. Ik ben dan zoveel mogelijk bezig op schermapparaten (op nachtstand) met ordenen van dingen waar ik normaal de tijd niet voor zou nemen zoals dubbele titels uit de ereader verwijderen, mailbox opruimen, playlist op Ipod reorganiseren en nieuwe aanmaken want nu staan alle nummers kriskras door elkaar. Mijn concentratie is in de avonduren niet echt hoog en vaak houd ik het na een uur gezien per taak. Daarna lees ik nog even op mijn ereader en luister muziek.

21.00-00.00

Ik zie 2 vissersboten op de AIS maar niet fysiek aan de horizon omdat ze te ver zijn. Later tegen middernacht als Michel zijn kuipdienst heeft, ziet hij de Nederlandse zeilboot Feeks op de AIS (= traceersysteem voor schepen via satelliet). De boot lag net als ons ook in Mindelo geankerd en is een etmaal eerder dan ons vertrokken. In de ochtenduren proberen ze contact met ons te zoeken met de marifoon maar we krijgen daarna geen respons.

Wat ben ik blij met een goede visser aan boord. Michel vindt het leuk om hier tijd aan te besteden en ermee bezig te zijn. Zelfs het schoonmaken en fileren van de vangst doet hij zonder problemen. Het scheelt ook met welke visuitrusting, hengels, molens, lures en soorten lijnen je gebruikt. Deze enorme collectie had hij al in Nederland staan voordat we vertrokken en is voor een gedeelte meegegaan aan boord. Tot op heden heeft Michel diverse grote mahi mahi’s en een paar yellowfin tonijnen gevangen. Ook heeft hij regelmatig beet maar breekt de lijn af, is deze doorgebeten, is de haak losgeschoten of andere oorzaken en is de buit kwijt. De nieuwe externe vriezer, gekocht op Gran Canaria, staat inmiddels ook te draaien en ligt vol met vers gevangen vis. De oude tweede vriezer in mijn aanrechtblok van meer dan 20 jaar oud heeft het begeven tijdens de tocht van Madeira naar Canarische eilanden. Het systeem van de samengestelde menu’s kan ik (figuurlijk) overboord gooien. Het grootste gedeelte van deze tocht eten we vers gevangen vis, de hoeveelheden zijn zo groot dat we er een complete maaltijd aan hebben. Tenslotte heb je door het inactieve bestaan tijdens de oceaan oversteek meer zin in lichte maaltijden. Maar om elke dag een stuk vis te wokken of bakken wordt erg eentonig en probeer ik hierin te variëren. Zo is de viscurry met rijst en taugé de revue gepasseerd evenals de goed gevulde vismaaltijd soep (voor 2 dagen), gebakken visstukken in tempura (soort van kibbeling) met remouladesaus, visrolletjes uit de oven omwikkelt met Spaanse ham en Philadelphia kruiden (a la scholrolletjes). En omdat de appels goed aan het rimpelen zijn maar niet beurs maak ik appelflappen van wraps als nagerecht of voor tijdens de nachtshift. Je raakt door het geschommel van de deining gewend om te koken en in de keuken te werken. Niet ideaal en het neemt 3 keer zoveel tijd in beslag, maar die tijd hebben we genoeg!

En hoe hebben we het ervaren om zo’n enorme plas als de Atlantische oceaan over te steken? Na de eerste paar dagen zit je helemaal in het slaap- en waakritme net als andere meerdaagse tochten. Verbazingwekkend kwamen op de AIS in een straal van 50 zeemijl regelmatig andere boten tegen. Vooral Chinese of Japanse boten (vermoedelijk vissersboten) met namen als Hay Shang, althans het klinkt erg Aziatisch. Tussendoor een paar flinke korte regenbuitjes gehad en geleidelijk aan gingen de temperaturen met name in de avonden en nachten omhoog. Na 5 minuten koken was het snikheet in de keuken en rond middernacht zat ik in mijn korte broek in de kuip met wind langs me heen die aanvoelde als een (lauw) warme föhn. Er waren dagen met veel zijgolven (kruiszeeën), het schudde de hele boot op en neer. Niks bleef staan of liggen en schoof alle kanten op. Mijn besmeerde crackers vlogen zo van mijn bord op de kuipvloer, eten en drinken viel met inhoud en al om van het anti-slipmatje op het aanrecht of in de gootsteen. Slapen is op zulke momenten geen pretje, je rolt van links naar rechts en kan geen lekkere slaaphouding vinden, tenzij je een wijdbeense buikslaper bent. En deze omstandigheden staan ook garant voor blauwe plekken, je botst tegen alles aan; kastjes, banken, deurkozijnen/klinken of de trap. Afwassen en douchen deden we alleen als het rustig weer was. Michel vond het overdag heerlijk om te vissen en in de avonden en nachten naar de zee en sterrenhemel te kijken onder het genot van een muziekje. Voor mij een activiteit waar ik sowieso in slaap zal/kan vallen. Ik ben meer van het lezen en puzzelen om mijn hoofd wakker te houden. Van tevoren wist ik dat het tegen zou vallen om veel te zitten en weinig te bewegen. Je hebt geen keus en probeert wat oefeningen te doen, dit lukt vaak maar half omdat je door de deining geen goede balans en houding hebt. Na een week kon je goed merken dat we een paar tijdzones hadden gepasseerd. We vertrokken in UTC-1 en hebben de hele reis op deze tijd gereisd. Het werd wel steeds later donker en licht. Ik denk dat we in totaal zo’n 2 a 3 tijdzones passeren, maar weet het niet zeker. Dit kunnen we pas zien als we voet aan wal zetten en bereik hebben met onze tablets en mobiele telefoons zodat ze zich aanpassen aan de juiste tijdzone.

Vrijdag 13 december 2019, ongeveer 24 uur voor aankomst

In de vroege ochtend zit ik als het licht wordt in de kuip te roeren in mijn kommetje Brinta met havermout, Michel ligt net te slapen. De yoghurt en het verse fruit is op. Alleen zijn er nog bananen, maar daar heb ik nu even geen trek in. Als ik opzij kijk zie ik hem nog zitten, onze verstekeling die de nacht bij ons aan boord heeft doorgebracht. Hij is wakker geworden, want zijn ingedoken kop kijkt nu volop in de rondte zittend op de reddingsboei. Het is een zwarte vogel, spitse snavel en licht grijs kopje. Ik ben geen vogelkenner en heb dus geen idee wat voor soort vogel er op 3 meter afstand van me vandaan zit.

Een dag later als ik mijn bed uit kom bij zonsopgang zien we land na ruim 11 dagen. We zijn aangekomen op Îles du Salut, een eilandengroep voor de kust van Frans-Guyana. We ankeren bij eiland île Royale en ik voel gelijk al het vochtige en klammige tropische klimaat. Men zegt ook land te kunnen ruiken maar op deze vroege ochtend zijn mijn geurpupillen niet op zijn sterkst en kan ik niks waarnemen. Michel en ik zijn uitgelaten omdat we eindelijk weer land zien en het lijkt wel een paradijs zo mooi; palmbomen en het geluid van krekels en vogels. Na het ontbijt ruimen we de boot op en gaat de dinghy het water in, want we staan te popelen om onze benen te strekken en nieuwe indrukken op te doen. We bezoeken alle 3 de eilanden (île du Diable, île du Royale en île Saint Joseph). Op het laatste eiland bezoeken we een oude vervallen gevangenis. Na tijden niet meer in gebruik te zijn, is het gebouw bijna volledig overwoekerd door de omringende natuur. De naam ‘Papillon’, niet naar de exotische vlinders die er rondfladderen, maar naar de bijnaam (en het boek) van Henri Charrière. Deze Fransman werd in 1931 tot levenslange dwangarbeid veroordeeld op het nabijgelegen Duivelseiland (île du Diable), maar wist daar te ontsnappen. We zijn diep onder de indruk van wat we zien en er in het verleden allemaal afgespeeld zou hebben in deze afgezonderde gevangenis met erbarmelijke omstandigheden.

5 reacties op “De Atlantische oceaan oversteek

  • Dirk Lagerwij

    Wat een schitterend verslag. Echt boeiend geschreven.

    Beantwoorden
  • Piet en Luci Rijk

    Wat een avontuur weer gelukkig alles goed gegaan en mooi geschreven . Geniet fijn verder van jullie avontuur en wij volgen jullie verhalen. We wensen jullie alvast gezellige kerstdagen daar en een avontuurlijk 2020 . Groetjes Piet en Luci

    Beantwoorden
  • Ferdy Weemaes

    Dag Nadine en Michel,
    Jullie reisverslag is echt enerverend.
    Knap dat jullie ” de overkant” hebben bereikt. Je zult begrijpen dat “onze overkant” minder spectaculair is dan die van jullie.
    Veel succes verder. En fijne feestdagen.
    Groeten,
    Ferdy en Philie.

    Beantwoorden
  • Nadine Rijk

    Beste Piet en Luci,

    Jullie ook fijne feestdagen en een mooi 2020 gewenst.

    Groetjes van Michel & Nadine

    Beantwoorden
  • Albert en tineke tolman

    Hoi nadine en michel
    Wat een prestatie wat jullie hebben gedaan en wat zien jullie veel.We wensen jullie nog een mooi jaar toe.En wat kun je mooi schrijven nadine.De tijd dat je ouders nog op bezoek komen komt ook al dichterbij.
    Groeten van Albert en tineke

    Beantwoorden

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.