Vanaf Guadeloupe zakken we even een stukje af naar het zuiden, via Dominica naar Martinique. Martinique is samen met Guadeloupe net Frankrijk in de Carib. De auto’s rijden hier met Franse kentekenplaten, het is een mix van Franssprekende Caribische mensen en Fransen uit Europa die er wonen, werken of op vakantie zijn, er zijn Franse supermarkten bv. Carrefour met Franse producten als kwark, eend, ganzenpaté, chocoladebroodjes, croissants, baguettes, ham, diverse Franse kazen, kortom een walhalla aan lekkere producten die al maanden niet aan boord zijn geweest. Dit allemaal met schappelijke prijzen die je afrekent in Euro’s.

Eerst komen we aan op Saint-Pierre, een Frans aandoenlijk dorpje, waar je de kerkklok nog volop hoort luiden. En een dorp met historie, het was de voormalige hoofdstad van het eiland. Door een vulkaanuitbarsting in 1902 is de hele stad verwoest, inwoners omgekomen en daarna niet wederopgebouwd. De enige overblijfselen uit die tijd is het theater en de stadswal. Verder in het zuiden komen we in een kleine ankerbaai met een strandje van zwart zand. Het is zaterdagmiddag en gezellig druk met kleine boten en excursie catamarans die liggen geankerd. We weten dat deze boten voor zonsondergang terug naar de haven gaan en we met een paar zeilboten overblijven in de rustige en knusse baai. Het is heerlijk om wakker te worden middenin de natuur en te ontbijten met een warm ham-kaas croissantje uit de oven: La douce France maar dan in de Carib.

We hebben nog spullen nodig voor de boot en vertrekken naar Le Marin in het zuiden; het watersportcentrum op Martinique. Ook is er een supermarkt met een eigen dinghy steiger, dus we kunnen onze inkopen zo vanuit de winkelwagen in de dinghy zetten zodat de koelkast en de vriezer weer goed is gevuld. De komende week gebruiken we gelijk om de boot op orde te brengen voor de (zeil)vrienden van Michel die aan boord komen; we ruimen op, reorganiseren de slaaphut voor de gasten en doen wat klusjes. Inmiddels heeft het Corona virus in Nederland, de rest van Europa en de wereld snel om zich heen gegrepen en worden er volop maatregelen getroffen. Op de dag van aankomst kan Simon helaas niet meekomen en komt Kleis alleen.

De volgende dag komen de mannen bij de bakker en staat Michel blijkbaar te dicht bij een andere klant en dat laat ze duidelijk merken dat hij op 1.5 meter afstand van haar vandaan moet gaan staan. Alle winkels en horeca in de jachthaven zijn gesloten, in de werkplaats mag maar 1 persoon tegelijk naar binnen en zien mensen rondlopen op straat of aan het werk met handschoenen en/of mondkapjes. We verlaten deze drukke ankerbaai en varen naar het noorden, wederom naar Saint-Pierre waar we door een aardige local gratis met de auto naar een rum distilleerderij worden gebracht. Daar zien we het proces van rum stoken, sluiten het bezoek af met een proeverij en de mannen komen naar buiten met een tasje vol aankopen. Nu is het ervoor zorgen dat we uit kunnen klaren en zo ja waar, want het kantoor in Saint-Pierre was die ochtend gesloten. Bussen rijden niet en de autoverhuur is gesloten, door de Corona maatregelen. Het costumers kantoor in de hoofdstad Fort de France is wel open. Zou onze local (die ons naar de rum distilleerderij heeft gebracht) ons erheen willen brengen? Helaas niet, hij is verwond/geopereerd aan zijn schouder en arm en kan alleen korte stukjes rijden. Bij terugkomst in Saint-Pierre loopt Kleis gelijk naar het kantoor om te kijken of het open is en komt terug met de mededeling dat het nog een kwartier open is. Snel loop ik ernaar toe en kan na het verplicht ontsmetten/desinfecteren van mijn handen plaatsnemen achter de pc. Winkels en horeca zijn de hele dag gesloten in het dorp, alleen de bakker, apotheek en de supermarkt zijn open. En het eetstalletje middenin in het dorp, die het goed druk heeft. We drinken en lunchen daar en keren terug naar de boot in het voor de rest afgestorven dorp.

Eenmaal uitgeklaard gaan we naar Dominica en vangen onderweg een mooie tonijn. Als we een ankerplekje hebben gevonden varen we met de dinghy naar de kant, ik ga eerst om wat boodschappen en daarna doen we een gezellig drankje aan de strandbar met Jean-Paul en Marjolein van de Nederlandse zeilboot Saline. Die avond maken Michel en ik een maaltijd van de vers gevangen tonijn. Hier in Portsmouth is nog niet zoveel te merken van de maatregelen rondom Corona. De meeste winkels en bars zijn open en er is genoeg bedrijvigheid op straat. Intussen zijn er berichten dat Nederlandse toeristen dit weekend vanaf Sint-Maarten met de laatste vluchten worden terug gevlogen. Kleis wil proberen een ticket te pakken te krijgen en wachten af of dit gaat lukken. Wij maken plannen om via Guadeloupe naar Sint-Maarten te zeilen. Onze volgende overnachtingsplek op Guadeloupe is in de baai tegenover Pigeon Island, wat naast het Cousteau National Park ligt. Met weer wat internet bereik krijgen we bericht dat Kleis definitief een ticket heeft voor de terugvlucht voor aanstaande zondag. In overleg besluiten we morgen (vrijdag) op het einde van de ochtend direct naar Sint-Maarten te zeilen, een tocht van ruim 130 mijl. Die ochtend doen we de afwas en doe ik de voorbereidingen voor het avondeten.

Ze voorspellen een goede windkracht 6 met een koers hoog aan de wind. Een pittige tocht met flinke golven, waar mijn maag blijkbaar niet tegen bestand is en zo verdwijnt mijn avondeten in de zee. Door een verkeerde breker van een golf, spoelen grote hoeveelheden water op het dek, in de kuip en alle kieren naar binnen. Ik lig te slapen in de salon en schik wakker van het water wat in mijn gezicht spat. Ook de (in onze ogen) zeewaardige boekenkast is niet bestemd tegen de golf en een partij boeken komt er zo uit zetten. Rond 9.30 uur de volgende dag ankeren we in Grand Bay in Philipsburg, Sint-Maarten. Terwijl we net voor aankomst met een goede windkracht 7-8 de zeilen proberen te strijken, krijgen we daarna een regenbui. We gaan binnen ontbijten, terwijl het buiten nog onstuimig weer is en duiken voor een paar uur in ons bed om wat te slapen. Op het einde van de middag nemen we de dinghy naar de kant voor een boodschapje, een drankje en wifi want met 2 verschillende Simkaarten (Nederlandse en Caribische kaart) hebben we geen enkel bereik. Ik kom terug van de supermarkt met een bakje kip-kerrie salade, wat de volgende dag ons ontbijt vormt op een in de oven afgebakken pistoletje.

De supermarkt is hier vlakbij en heeft goed gevulde schappen. Wel is het erg stil in de stad i.v.m. de lock-down. Geen toeristen, lege (toeristen)stranden, gesloten hotels, bars, cafés, restaurants, winkels, de hoofdwinkelstraat is leeg en siert met rolluiken voor de ramen, geen enkele excursieboot vaart in of uit. Kortom het hele toerisme, economie en sociaal leven ligt plat. Enkel supermarkten, apotheken, banken en tankstations zijn geopend. In de komende dagen dat ik de supermarkt bezoek, dit is vaak mijn enige dagelijkse uitje, moet ik voor binnenkomst mijn handen ontsmetten/desinfecteren, mogen er een beperkt aantal mensen naar binnen en dien je gepaste afstand te houden in de rij bij de kassa (is netjes gemarkeerd met lijnen op de vloer). Bij betaling leg ik het geld op het plateau van de kassa maar wil de kassière het wisselgeld met bon in mijn handen leggen, ook worden de winkelwagens en mandjes niet ontsmet of schoongemaakt! Een vreemde manier van handelen.

Er wordt volop gepatrouilleerd, drie keer per dag komt de Kustwacht in de baai en in de haven gevaren en we zien vanaf de boot de politie ’s avonds in de straten rijden met blauwe zwaailichten, maar zonder sirene. We houden onze voorraden op peil en hebben gisteren de water- en dieseltanks vol gegooid. Onder de zeilers/cruisers in de Carib heerst onrust en onzekerheid. Iedereen heeft een wel een plan wat hij of zij heen wil voor de komende maanden voor het orkaanseizoen begint zo rond mei/juni, ook is er in grote delen van de Carib geen dekking van je bootverzekering tijdens deze periode. Zo is er een onderverdeling van te bezeilen routes:

  • Via de Azoren naar Europa, deze route willen we gaan doen.
  • Naar het zuiden afzakken naar bijvoorbeeld de ABC-eilanden om de orkanen te omzeilen en na het seizoen verder reizen.
  • Richting USA/Canada.
  • Door het Panamakanaal richting de Pacific.

Al deze opties komen in gedrang/gevaar omdat we niet weten waar het heen gaat met de lock-downs voor de meeste landen in al deze contreien en hoe lang het gaat duren voordat we weer toegang kunnen krijgen. Het is voor ons maar afwachten wat er staat te gebeuren en waar we heen kunnen, geen idee! Dit probleem geldt niet alleen voor de zeilers in de Carib maar ook in de Pacific en Azië. Onderling is er veel contact met andere zeilers en worden we via social media, gewone media, fora, etc. op de hoogte gehouden van diverse ontwikkelingen. Als geankerde zeilers kunnen we makkelijk een geïsoleerd bestaan opbouwen, wat we nu proberen te doen, wel is regelmatig contact met een paar andere Nederlandse zeilers die in de baai liggen.

Één reactie op “Ook lock-downs in de Carib en hoe nu verder ……….”

  • Loes

    Heel veel sterkte met al die onzekerheden, met een storm op komst gaat de lol er gauw af. Goede vaart en blijf jullie volgen

    Beantwoorden

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.