Ik staar wat voor me uit. De wolken trekken weg, er schijnt een heldere schaduw in de kuip, de schittering van het water komt tevoorschijn en de contouren van de golven zijn duidelijk zichtbaar; het is volle maan en laat zich goed zien. Het is rond 22.00 uur en mijn avonddienst tijdens de overtocht van de Canarische eilanden naar Kaapverdië. We hadden gehoopt rond volle maan te kunnen vertrekken en dat is gelukt. Het zeilt en kijkt vooral in de nacht veel fijner op volle zee. De zee zie je veranderen; hoge golven, lage golven, kleine witte schuimkoppen en krabbelende golven. Het is een wirwar van contouren en vormen. We hebben de wind en de golven van achteren en de Aquamarijn surft op de golven mee. Af en toe komt een verdwaalde golf van de zijkant en duwt ons even van koers. Gelukkig wordt dit prima gecorrigeerd door de stuurautomaat. Ik lees verder in mijn ereader en na een uur ga ik nog wat muziek luisteren. Daarna word ik afgelost en slaap ik beter dan de nacht ervoor. De zee is rustiger en de boot schommelt minder, zodat ik nu niet van alles hoor rammelen uit allerlei kasten.

Tijdens de tocht zijn er aan boord geen culinaire hoogstandjes qua maaltijden, maar eenvoudige een- of tweepansgerechten zoals spaghetti of Spaanse tortilla met tomatensalade. Deze avond stond er broodje hamburger op het menu. De keuken en de salon ruiken naar de grill lucht van ui en vlees. De ramen zijn potdicht en van een afzuigkap heeft deze boot niet gehoord. De enige natuurlijke afzuiging is het keukenraam, waar nu het zeewater volop tegenaan klotst. Als ik later die avond in het stormbed wil gaan slapen, ruik ik het nog. Ik trek mijn (zeil)kleding uit om het bed in te stappen en net op dat moment roept Michel “ik heb beet”. De vishengels hangen uit en het is raak. Snel is de buit binnenboord; een mahi mahi, volgens Michel de lekkerste vis die er is. Hoef ik niet meer na te denken wat we de volgende avond gaan eten. De ochtend erna als het licht is en ik lig te slapen na een vroege ochtendshift, heeft Michel de vis schoongemaakt en gefileerd. Ben ik even blij om dit niet te aanschouwen en te ruiken op mijn nuchtere maag. Als ik in de kuip kom, is net het gangboord schoongeschrobt en gespoeld, alleen hangt er nog een lichte vislucht. Ook vangt hij die ochtend nog dorado en is de vriezer goed vol. En ik moet zeggen, Michel heeft gelijk. Dit is echt een hele lekkere vis om te eten, qua smaak het beste te vergelijken met zeebaars maar zonder graten en mooie dikke malse filets.

Het is 16 november als we voet aan wal zetten op Kaapverdië, eiland Sal in Palmeira. We gaan gelijk naar de douane om ons in te klaren en lopen het lokale politiebureau binnen. Allerlei formulieren worden ingevuld, wachten op onze beurt en uiteindelijk krijgen we een stempel in onze paspoorten. Bij de uitgang bekijk ik of er in beide paspoorten een stempel staat, ik dacht namelijk dat ik hem maar 1 keer hoorde stempelen (dat gaat hier met een keiharde klap). En wat zie ik tot mijn verbazing in de paspoorten; een stempel met datum 15 november 2019. Is het vandaag wel 15 november? Ik heb het (zeil)logboek en de bemanningslijsten vandaag ingevuld op 16 november en onze mobiele telefoons geven 16 november aan. Dan maar terug naar de betreffende douanebeambte, die inmiddels met de volgende zeilers bezig is, om hem erop te wijzen. Hij kijkt schaapachtig in onze paspoorten en zegt vervolgens: “No problem”, geeft de paspoorten weer terug en verzet zijn stempel op zijn bureau naar de volgende datum. Het is de tweede helft van de middag, dus hij heeft blijkbaar bijna de hele dag zitten stempelen op een datum in het verleden! Welkom in Afrika.

Jay is een soort van havenmeester, alhoewel hier geen jachthaven is, is dit een beetje zijn verkapte functie. In de ankerkom/baai waar gemiddeld zo’n 30 boten liggen, helpt hij de zeilers op weg. Je kan zijn hulp inroepen voor een goede ankerplek, aanleggen aan een mooring, komt desgewenst water en/of diesel aan boord brengen, haalt je vuilnis op, regelt was service of een taxi en geeft praktische tips over het reilen en zeilen in het dorp. Deze ochtend helpt hij ons met het verplaatsen van ankerplek en vertelt dat we vanmiddag rond 13.30 uur voor een paar euro een warme brunch kunnen eten bij zijn zus in het restaurant. Daar hebben we wel trek in en gaan die middag met de “brommer” naar de kant. Hij heeft een globale omschrijving gegeven waar het zich bevindt maar bij aankomst samen met een Nieuw-Zeelands cruiser stel kunnen we het niet vinden. Na 10 minuten komt Jay aangelopen met nog een hele horde andere zeilers en lopen het restaurant van zijn zus binnen. Aan de buitenkant lijkt het net een woonhuis maar binnen is het een knus eethuisje in bonte Afrikaanse kleuren. Met ongeveer 12 tot 15 zeilers aan 2 grote tafels zit het eethuisje vol. Voorafgaand is er soep daarna komen de eerste schalen met eten op tafel; diverse soorten rijst, pasta, kip en vis met een heerlijke rode wijn. Met de andere zeilers, voornamelijk Fransen en een Nieuw-Zeelands stel, kletsen we gezellig bij over o.a. de tocht hiernaartoe, want de meeste zijn ook net aangekomen vanuit de Canarische eilanden.  Na de heerlijke brunch vertelt Jay dat er vanavond in het dorp een BBQ is met muziek en we besluiten daar ook een kijkje te gaan nemen.

De BBQ staat midden op straat, op de stoep staan houten krukjes en tafels, overal zijn mensen aan het eten, drinken, kletsen of aan relaxen en om de hoek klinken Afrikaanse beats uit de speakers van de lokale discotheek. We ploffen neer op een van de krukjes en krijgen om te beginnen zelfgemaakte vissoep met pasta en daarna komen de malse spiesen van gegrilde kip. We vermaken ons prima tussen de Kaapverdische mensen en hun gastvrijheid.

Met de Erik en Inge van de zeilboot Jest en Ad en Yolanda van de Windsong gaan we met een aluguer op stap. Een aluguer is een kruising tussen een taxi en een lijndienst bus; een busje of pick-up brengt je voor een paar euro naar een andere plaats op een eiland, het heeft geen vaste dienstregeling maar wel een vaste trajecten. Eerst gaan we naar de hoofdstad Espargos waar we een lunch pakken op het terras en daarna door naar het zuiden, Santa Maria; het surf walhalla voor kiters met mooie witte zandstranden en de pier waar elke dag de verse vis aan wordt gevoerd. We sluiten de dag met z’n allen af met een drankje in onze favoriete bar esplanade Rotterdam waar ook Karel en Marianne van zeilboot Karma aan komen schuiven.

We zijn klaar om einde van de middag het anker op te lichten voor een nachttocht naar het naastgelegen eiland Sao Nicolau. De tocht is te lang om het overdag bij daglicht te doen en geven de voorkeur om bij licht te vertrekken en bij licht aan te komen. Maar bij het binnenhalen van het anker zit het laatste stuk van de ankerketting muurvast en krijgen er geen beweging in. Er zit niks anders op dan onder water te kijken wat het probleem is. Michel trekt zijn zwembroek, vinnen en duikbril aan en gaat op inspectie. Hij komt boven en heeft geconstateerd dat het anker vast zit geklemd tussen 2 grote stenen. Nu maar met complete duikapparatuur het water in en het 40 kilo anker los proberen te maken. Erik van zeilboot Jest X en ik helpen Michel en na een poosje lukt het hem om het anker onder water los te trekken tussen de 2 stenen. Als Michel terug is op de boot, kan de rest van de ankerketting en het anker worden opgehaald en varen we een uur later weg dan gepland.

Michel (compleet met duikapparatuur) komt net aan boord na het losmaken van het anker

Na een rondje door het dorp Tarrafal te hebben gelopen ga ik nog even wat boodschappen doen. Ik heb broodjes, ham en kaas nodig en stap de plaatselijke buurtsuper in. Hier geen overladen groente- en fruitafdeling, een heel gamma aan verse afbakbroden, broodjes en stokbroden, koelingen vol yoghurt, toetjes, diverse soorten kaas en broodbeleg, laat staan diepvriespizza of ander bewerkt voedsel. Nee, hier is alles basic! Er staat een horeca koelkast gevuld met pakjes sap en een hotelblok ham en kaas. Een kleine vriezer met ondefinieerbaar diepgevroren vlees en de rest van de winkel is gevuld met (lang)houdbare producten in pakjes, zakjes, potten of blik. Tussendoor een paar kratten met knoflook, aardappelen, ui, appels en banaan. Met het beetje Portugese talenkennis die ik heb vraag ik om 100 gram kaas en 100 gram ham elk in plakjes gesneden. Ze pakt het hotelblok ham en kaas uit de koeling om vervolgens met een mes een afgemeten blok af te snijden. Dit is niet wat ik wil en daarna vragen ze om 5 minuten geduld. Oké, ik heb geduld en tijd en wacht netjes (het is een must om in dit soort landen geduld en tijd te hebben, dit heb ik in de loop van de tijd wel geleerd). Warempel komt iemand al na 2 minuten terug met een vleeswarenmachine in zijn handen. Met een beetje geklungel gaan ze aan de slag met het apparaat en kijk ik het even aan, laat het aan ze over en ga ondertussen op zoek naar broodjes. Ik heb keuze uit 2 soorten broodjes; witte puntjes of een ciabatta-achtig ovaalvormige broodje. Het wordt de laatste. Intussen is de ham en kaas gesneden en reken ik af.

Tarrafal op Sâo Nicolau

We sluiten ons bezoek aan Sâo Nicolau af met een eilandtour in een pick-up samen met Erik en Inge en vertrekken daarna naar Mindelo op eiland Sâo Vicente. Daar treffen we weer veel Nederlandse zeilers en maken we de laatste voorbereidingen rond voor de Atlantische oversteek naar Frans-Guyana en Suriname.

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.