We nemen allebei een slokje van onze wijn, hebben vallende oogleden van vermoeidheid, zijn stil en zitten met een voldaan gevoel van de maaltijd elkaar aan te kijken. We zijn blij met de behulpzaamheid, daadkrachtigheid en kundigheid van de Britse mannen; van de Britse reddingsbrigade/kustwacht in Brighton wel te verstaan.

De ochtend begint vroeg of de nacht moet ik eigenlijk zeggen. We liggen in Dieppe (Frankrijk) en Michel heeft de wekker op 3.00 uur gezet. Die tijd zullen we goed nodig hebben om vandaag in Cherbourg te komen, ruim 100 zeemijlen verder, gaan we het traject op de motor doen want zoals de afgelopen dagen/week hebben we alleen maar tegenwind. Michel is al om 2.00 uur wakker en gaat zijn bed uit om koffie te zetten en de boot de haven uit te varen. Ik mag nog blijven liggen maar het duurt even voor ik weer in slaap val. Rond 6.30 uur wordt het een beetje licht en is het tijd voor mij om er uit te komen. Ik kleed me aan en trek mijn zeillaarzen en jas aan en ga naar de kuip. En net op dat moment valt de motor stil, plotseling. Michel start de motor nog een keer maar dat gaat helaas niet. Gelijk over op de volgende actie; van koers veranderen en de zeilen hijsen. Ik neem het roer over en vaar verder langs/richting de kust, Michel gaat het motorruim in om te kijken wat er aan de hand is, filters worden schoongemaakt, leidingen ontlucht en nog wat andere zaken passeren de revue, allemaal zonder resultaat. De dag ervoor deed de boegschroef ook niks meer.

Daarna gaan we samen kijken wat het plan gaat worden en zeilen richting Fécamp om vervolgens tot conclusie te komen dat de haven te ondiep is om erin te varen. Dan plan B, Le Havre, om dit te bereiken gaan we een paar keer overstag maar de juiste koers om er te komen is enkel mogelijk om ver de zee op te varen. Dus steken we uiteindelijk rechtdoor over naar Engeland, koers richting Brighton, ongeveer 50 zeemijlen. Er staat een goede wind rond de 15-18 knopen en varen gemiddeld een snelheid van 8 knopen. Inmiddels is het al bijna middag als we deze koers inzetten.

Het is nog ongeveer 8 knopen zeilen naar Brighton en de stad is aan de horizon in ons vizier. We kunnen niet zelfstandig de haven in komen met onze 25 ton stalen boot om deze vervolgens netjes aan te meren aan de steiger en hebben echt hulp nodig. We schakelen de Engelse kustwacht in met de vraag of ze ons willen helpen. Na diverse communicatie over en weer via de marifoon duurt het lang voordat er actie komt, wel zeker een uur. Intussen is het weer omgeslagen, het lekkere briesje wind heeft plaatsgemaakt voor een krachtige wind tot 30 knopen en de golven laten het schip goed deinen of slaan flink over het dek. De zeilen hijsen we naar beneden en de fok wordt voor een groot deel opgerold, op een klein stukje na om verder te zeilen.

Het havenhoofd nadert, we zijn het wachten zat en roepen weer de kustwacht op. En dan spreekt hij de verlossende woorden dat het team onderweg is. We kijken in de rondte en zien ze in de verte van achteren naar ons toe varen. En dan gaat het snel, er komt een kustwachter aan boord en neemt het roer over, sleeptouw wordt vastgemaakt en we worden voorzichtig door de woeste golven naar het havenhoofd en de jachthaven geloosd. Netjes worden we aan de steiger aangemeerd door hun boot en liggen we in de haven. Met gemengde gevoelens eindigen we de dag. Een beetje teleurgesteld in onze Aquamarijn omdat hij ons in de steek heeft gelaten, anderzijds dat we veilig aan wal liggen.