Ik  kijk uit het badkamerraampje en zie dat het geregend heeft. Nee, denk ik bij mezelf, de zitkussens lagen nog buiten die nacht en zijn nu nat en kijk richting de kuip. Dan zie ik dat ze er niet meer liggen en kleed me aan. Michel hoorde het vannacht regenen en heeft de kussens binnen gelegd, fijne bijkomstigheid, want ik slaap al weken met oordoppen en heb er niks van gemerkt of gehoord.

Vandaag verlaten we Isle of Wight en varen via de westkant van The Solent naar buiten op naar open zee. Tussendoor maak ik binnen wat papierwerk in orde zoals het logboek en de bemanningslijst invullen, dat gaat nog steeds handmatig. Na een paar uren gaan we samen kijken welke haven we die avond aan kunnen doen en ik bestudeer de Reeds (Europese wateralmanak) op de diepgangen van een paar havens.

Dan hoor ik Michel schreeuwen “Waar is de dinghy?” De dinghy hadden we de dag ervoor gebruikt om naar de kant te gaan om een hapje en drankje op het terras te doen. Bij terugkomst en de volgende ochtend hadden we geen zin om de zware dinghy en idem dito buitenboord motor binnenboord te takelen, dus bloten we deze achter de boot te laten “meevaren”. Maar terug naar het moment dat ontdekten dat hij niet meer achter de boot zat. Michel draaide de boot gelijk om en zette koers terug waar we vandaan kwamen. Ongeveer 2 zeemijlen terug hadden we hem nog, dat wist ik zeker, dus ver kon hij niet zijn. Door stromingen en wind kan het hard gaan en is zo’n ding nooit meer terug te vinden.

Ja, dan kan je fluiten naar een mooie dinghy die we speciaal voor deze reis hadden aangeschaft, speciaal met UV bestendig materiaal voor in de tropen, harde bodem en een buitenboord motor met flinke pk’s. Michel vraagt of ik de verrekijker erbij wil pakken en ik tuur in de rondte met het ding. En dan ineens zie ik iets opdoemen wat er erg op lijkt. En Michel heeft het ook gezien. Wat een opluchting, de dinghy weer gevonden, we lijnen het beestje weer aan de lijn en varen weer verder. Het lijkt wel een hond met zijn eigenwijze streken die er opeens vandoor is.

De zeilmiddag zit er bijna op en naderen Portland, zoeken een beschutte plek en gooien het anker uit. Het zonnetje komt door en de wind valt weg, een lekker moment om in de kuip een wijntje te drinken met wat lekkers (Spaanse ham gevuld met kruidkaas). Later op de avond staat er roerbakgroente met kalkoen, woksausje en rijst op het menu. De maaltijd valt een beetje tegen, de Engelse wokgroente en sausje hebben een andere smaak dan we gewend zijn. Ik neem nog even een douche in de boot en we gaan op tijd slapen.