Ik kan je één ding vertellen; van de zeelucht slaap je goed, ik hoef mijn kussen maar aan te raken en ben in dromenland en word de volgende dag pas wakker van het licht wat voorzichtig de slaaphut binnen komt via de kleine raampjes. Vandaag komt Neil, onze redder in nood, althans dat hopen we dan.

Daar komt hij aan samen met zijn metgezel, zijn hondje, die kwispelend kennis maakt met mij en Michel. Beide komen aan boord, daarna volgt er een korte uitleg van de problemen, Neil zet zijn werkrugzak bij de navigatietafel en gaat op onderzoek uit in het motorruim. Wat zaken worden door hem bekeken en al snel komt het euvel aan het licht. De verbinding om te switchen tussen de brandstofkamers zat goed verstopt/vast. Eentje was leeg en de volle zat een gedeelte water in. Maar dankzij de hulp van Neil is alles weer opgelost en verholpen. De motor wordt getest en draait weer als een zonnetje.

Dat betekent dat we weer plannen kunnen maken voor de volgende dag. Waar gaan we heen? En wat doet het weer? We besluiten om naar Isle of Wight te gaan en de volgende dag gaan we vol goede moed er tegen aan. Eerst nog even tanken om de lege tank weer te vullen. Maar het tanken zit niet zo mee. Om de haverklap spuit de diesel uit het tankgat omhoog zo over het teakdek heen. “Wat is dit nou weer?” Zegt Michel. Geen idee, misschien ligt het aan de Engelse diesel (rode diesel) zeg ik tegen hem. Of zou het ontluchtingsgat van de tank dicht of verstopt zitten, oppert Michel. Het is allemaal erg frustrerend, laten voor wat het is en hebben uiteindelijk een halve volle tank. Klaar om te gaan.

We draaien de haven uit en koersen de zee op. Eindelijk een rustige zee met af en toe een waterig zonnetje wat door komt. Michel stelt de navigatie in richting Isle of Wight, hijst het grote zeil en daar gaan we. We gaan weer motoren, er staat qua koers in een hoek van 30 graden net een verkeerde wind om te zeilen. De eerste paar uur hebben we stroming tegen om vervolgens met de stroming mee een snelheid van bijna 10 knopen te halen.

Het lijkt wel of de zeelucht je hongerig maakt en krijg rond het middaguur alweer trek. Michel zorgt voor de lunch en maakt uitsmijter met ham en champignons op een soort van volkoren landbrood. Volkorenbrood was in de enige supermarkt in de buurt lastig te krijgen. Engelsen zijn blijkbaar dol op alle varianten van wit brood; wit brood met maanzaad, tijgerbrood, witbrood met kaas, witbrood met olijven, wit brood op Franse wijze, bagels, toast etc. Maar goed we dwalen af.

Het schiet lekker op, op de radio draaien ze British pop music uit de 80’s en aan de horizon zie ik de skyline van Isle of Wight en Portsmouth in het klein opdoeken. We gaan op zoek naar de mooringplaats van vorig jaar, proberen de juiste koers in te zetten en steken de shipping line over. Het duurt even voordat we deze in het vizier krijgen maar net na 16.00 uur (Britse tijd) liggen we aan de boei.