Het is rond 16.00 uur en bijna laag water, als we naar Penzance willen moeten we wachten tot het donker is wanneer de sluis opengaat om de haven binnen te komen. Daar hebben we geen zin in dus gaan we naar het naastgelegen Newlyn. Michel roept de haven op via het betreffende marifoonkanaal of er nog plek is voor onze boot en de afmetingen van de boot. We wisten van tevoren dat dit een kleine haven is met beperkte diepgang. De dame aan de andere kant van de marifoon zou het nakijken en vraagt of we ook huisdieren mee aan boord hebben. “No, only my wife”, zegt Michel. Bij binnenkomst zien we geen geschikte aanmeerplek en roepen de haven weer op via de marifoon. De haven blijkt geen plek te hebben, wel kunnen we naast een vissersboot liggen. Niet iets wat we voor ogen hadden maar het is een slaapplek voor de nacht.

Eenmaal aangemeerd doen we wat boodschappen en pakken we een borrel in pub “The Swordfish”.
We gaan op tijd naar huis om te eten. Inmiddels zijn er buren bijgekomen, er ligt een andere zeilboot naast ons. Het zijn 6 mannen die mee hebben gedaan aan een zeilwedstrijd rondom Isles of Scilly en wachten op de sluis van Penzance die avond. Voor Michel gelijk een mooie gelegenheid om te informeren naar het goede tij om de naar de Scilly eilanden te varen voor morgen.

De volgende ochtend gaat de wekker om 6.00 uur, met mijn slaperige hoofd kom ik er naar een kwartier pas achter dat de wekker op mijn telefoon nog steeds op Nederlandse tijd staat en we nog een klein uurtje ons om kunnen draaien, maar slapen deden we niet. Vandaag steken we een stukje Atlantische oceaan op naar de Scilly eilanden, een eilandengroep ten oosten van het westelijke puntje Engeland/Cornwall. De tocht begint rustig maar verandert als we op open zee zijn, hoge en lange rollers van golven komen langszij de boot. De fok staat uit en de wind is prima, tussen de 15 en 22 knopen. “We kunnen zeilen”, dit hebben we lang niet tegen elkaar kunnen zeggen en de fok lijkt wel uit het stof te komen.

Onderweg passeren we een paar shipping-lines en dan is er land in zicht. We zoeken een mooie ankerplek op het eiland St. Mary’s en ik maak tosti ham-kaas als lunch. We genieten allebei van deze mooie ankerplek, spotten een schol tonijnen en zijn inmiddels ook nieuwgierig geworden naar het eiland zelf en pakken de dinghy naar het strand. We maken een wandeling langs de kust en kijken onze ogen uit van de natuurschoon, rust, flora en fauna. Vlinders fladderen rond, we plukken wat bramen en zien de mooiste planten. Oh ja, en het uitzicht over de baai niet te vergeten met op de achtergrond oa. onze boot. Hier is alles nog puur, geen massatoerisme, geen overvolle stranden, geen volgebouwde kustlijn met appartementen en hotels, niks van dat.

“A world apart, but not a world away”