Na ongeveer 30 uur hebben we de uitslag van de Covid-test binnen en is gelukkig negatief. Mooi! Tijd om de benen te strekken. Maar zo snel gaat dat hier niet, om chaos te voorkomen worden de boten gegroepeerd opgeroepen via de marifoon voor de check-in op het havenkantoor en bezoek aan de douane (omdat je vanuit een ander continent Europa binnenkomt). Hierdoor zijn wij 2,5 uur later aan de beurt. Omdat er geen plek is in de haven blijven we voorlopig op onze ankerplek. Daarna kunnen we genieten van onze bewegingsvrijheid sinds 24 dagen; maken kleine wandelingen (onze spieren zijn nog vrij stram en slap van de overtocht), pakken een terrasje, gaan uit eten, regelen een huurauto en verkennen het eiland.

Fijn om weer nieuwe indrukken op te doen van dit mooie eiland vol mooie bloemen, bloeiende hortensia’s langs de bermen, slapende vulkanen, glooiende groene weilanden met koeien en runderen die bekend staan om hun Azoren melk, kaas en vlees. We hebben inmiddels al aardig kennisgemaakt met deze en andere streekproducten van het eiland; heerlijke rundersteaks gegeten en ook gekocht bij de lokale slager, in de supermarkt 2 flinke dikke tonijnsteaks die ter plaatste werden aangesneden, Azoren thee, bananen en zoet brood. Bij de mobiele snack- en bierwagen aan de haven, heeft Michel al vrienden gemaakt met de locals. We doen spelletjes met ze zoals spijkerslaan op een houtblok, drinken samen een drankje en ze delen lokale snacks uit. Als cadeau kregen we van één van hen een fles zwarte bessen likeur die hij zelf maakt, nadat ik heb verteld dat mijn familie in Nederland ook zwarte bessenwijn en -likeur maakt.

Na een paar dagen is er plek in de haven aan de lange kademuur. Fijn om na meer dan een half jaar weer in een haven te liggen en niet na te hoeven denken over je waterverbruik (en het water ook geen extra geld kost), de waterkoker + koffiemachine tegelijk aan kan zetten (i.v.m. stroomverbruik), de magnetron weer gebruikt kan worden en er altijd warm/heet water is om bijvoorbeeld te (af)wassen. Even wennen dat je privacy een stuk minder is en je niet meer zo gemakkelijk in je ondergoed in de kuip zit, alhoewel mijn achterbuurman dit wel gewoon doet. Terwijl we de voorgaande dagen wakker werden met vogelgetjilp en ontbeten in de kuip met de mussen om ons heen. Worden we nu ’s ochtends wakker van de draaiende motor van onze Amerikaanse buren die zijn accu’s staat bij te laden (omdat zijn stroomstekker qua afmeting niet in de stroomkast past), zit ik met mijn duffe kop op de wc voor mijn ochtendplas zie ik door het dakluik de voeten van de buurman die op ons voordek loopt om bij zijn eigen boot te komen (we liggen 2 a 3 boten dik langs de kademuur), de Franse buurvrouwen stampvoetend als olifanten op hun blote voeten over het voordek paraderen en de achterbuurman zijn windmolen aan heeft staan die een herrie maakt of hij zit een gesprek met zichzelf te voeren (man is solozeiler).

Het is een soort van kleine reünie met Nederlandse zeilers; een gezellig weerzien met de boten Feeks, Saline en Pien. Onze dagen zijn goed gevuld met samen borrelen, uit eten, BBQ-en, pizza-bakavond, excursies en uitstapjes. Zo nemen we o.a. Ben en Marcel van de Feeks een dagje mee met de huurauto; verkennen de natuur en nemen een lunch in een dorpje aan de kust. Met Toon, Marij en Wende van de Pien hebben we een heerlijke picknick/BBQ in het park. En met Jean-Paul en Marjolein van de Saline maken we een uitstapje met de veerboot naar het naastgelegen eiland Pico, de gelijknamige vulkaan en zien we de “wijngaarden/ranken” van dit eiland.

Na de negatieve Covid-uitslag hebben we de reisvrijheid om naar de andere eilanden in de Azoren te gaan en het lijkt me verstandig om van tevoren een verklaring op papier aan te vragen dat we Covid negatief zijn getest, mochten de autoriteiten daar om vragen. We hebben immers deze uitslag alleen mondeling ontvangen. Bij het gezondheidscentrum in de stad kan ik deze verklaringen krijgen. Op naar het ziekenhuis en bij aankomst in de grote hal moet je een nummertje trekken om verder geholpen te worden. Ik kan kiezen uit 4 verschillende zaken en met de Portugese talenkennis die ik heb, kan ik er 2 ontcijferen; iets met poli’s en een ander met laboratorium. Het laatste klinkt aannemelijk en kies deze. Na het ontvangst van een nummertje uit het apparaat neem ik plaats bij nog 20 wachtenden. Gelukkig ben ik vrij snel aan de beurt en leg ik het verhaal uit. Maar dan blijkt het gezondheidscentrum niet in het ziekenhuis te zijn gevestigd maar aan de andere kant van de stad. Dus een wandeling naar de andere kant van de heuvel. Eenmaal aangekomen gaat alles vrij vlot en 10 minuten later sta ik buiten met de papieren verklaringen.

De mondkapjes komen ook weer uit de kast. Net als op Sint-Maarten zijn we hier verplicht om op veel plekken een mondkapje te dragen. In de supermarkt, winkels, openbare gebouwen, openbaar vervoer, kapper (ook tijdens mijn haarverf, was- en knipmoment), horeca (bij bestellen + betalen aan de bar en toiletbezoek). Gelukkig is het hier niet zo broeierig qua warmte en temperaturen als in de Carib en zit zo’n mondkapje een stuk comfortabeler.

Voordat we het eiland Faial verlaten, maken we nog een muurschildering op de iconische kademuur van de jachthaven in Horta en dineren we in de “place to be” voor de zeilers in Peter Sport Café, waar we een zeilersvlag achterlaten om later opgehangen te worden bij de rest van de zeilersvlag-collectie.

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.